شاته
غزل
رقیب سور مې دی په سر لکه عسس
رقیب سور مې
دی په سر لکه عسس
په زور زور
مې غږوي لکه جرس
په دا شان یې
کړم عارې له عقل و هوشه
چې مې وهم
شولو هر تار د نفس
په اتش به د
هجران اخر سوخته شم
یم انسان په
اصلیت نه یم ققنس
په صحرا کې د
الفت پښې ابله یون کړم
د نېزې نه يې
سوا دی خار و خس
نه پوهېږم
اوس تلاش په کوم طرف کړم
په فرقت کې
مې خطا کړو پېش و پس
سل قدمه چې
اشنا وته نزدې شم
نو هزار قدمه
پرېوځمه واپس
زه حمزه په
عاشقانو کې یم داسې
لکه وي بې
مصالحې غوړ و عدس