ټپې | تفصیلات | سوما

ټپې

3476 شعرونه

جانان په هيڅ نه رضا کيږي

نن مې هغه ټپه یادیږي

په زنګانه راته سر کېږده

په نیمه شپه ټپه راوکړه

د غم قلم، د غم کاغذ دی

دا اخري مسرۍ مې واوره

دا اخري مسره دې دا وي

قلم په لاس وخت، مازدیګر دی

دوه درې مسرۍ سړي ته بس دي

د دې مسرۍ ځواب مې راکړه

د دې مسرۍ ځواب دې دا دی

د دې مسرۍ ځواب دې دا دی

د دې مسرۍ ځواب دې دا دی

زړګی زما زخمي زخمي دی

د دې مسرۍ ځواب مې راکړه

د دې ټيکۍ ځواب مې راکړه

په زنګانه راته سر کېږده

راته ښکاريږي امن راغی

په نيمه شپه يې چيلم ډک دی

دا ستا په خوله سندرې خوند کړي

نیمه شپه وه په خوب ویده وم

نجونو راځئ چې لنډۍ پرېږدو

لنډۍ دي ډېرې څو به یې وایم

لنډۍ به وار په وار سره وایو

راځئ راځئ چې لنډۍ وايو

راځئ راځئ چې لنډۍ پرېږدو

راځه په دې ځای کې یې پرېږده

لنډۍ کوم، اشرفۍ نه اخلم

راځئ راځئ چې لنډۍ پرېږدو

لنډۍ به لنډې لنډې وايم

قلم په لاس غمونه کاږم

راشه دا نوې ټپه واوره

يوه د سوز ټپه به وکړم

زما د لنډيو وخت تمام شو

د لوپټې پلو یې وسو

ټپې خو وار په وار مزه کړي

د چم ګاونډ خلک ګواه دي

زه که خپه يم که خوشحاله

زما مثال د ملالۍ دی

د رغېدو تمه مې نشته

د ټپو/ټيکو وار راسره کېږده

په نیمه شپه کې یار رایاد شو

ښکاره دې نوم اخیستی نه شم

جینۍ وړه ده، نه پوهيږي

د ټپې وار درباندې راغی

ټپې مې ډېرې درته وکړې

زه دردېدلې ټپې وايم

د زړه له درده ټپې کومه

د زړه له درده ټپې وايمه

دا محترمه پېغله څوک ده

اتڼ په نورو ژڼو تود دی

په نیمه شپه دې ټپې وکړې

ما سره سمه سيالي مه کړه

ټيکۍ په وار راسره وایه

ټيکۍ کوه او بیا یې لیکه

ټيکۍ مې ډېرې درته وکړې

زه په مَېن سړي پوهېږم

د دروازې به دې ملنګ شم

صبر کوه، خدای به مې درکړي

صبر په هر څه کې پکار دی

صبر په هر څه کې په کار دی

طالبه خدای کې به مُلا شې

تر کلا دوې ګوتې سر لوړ کا

يو سر راپورته کړه کتاب نه

یو ګل په لاس درته ولاړه

سر کړه راپورته له کتابه

کاغذ په لاس قلم په ګوتو

ستا دې قسم په ذوالجلال وي

ستا دې قسم په ذوالجلال وي

زما دې قسم په ذوالجلال وي

ورځه ورځه تر دکن تېر شې

د کلي منځ کې به نارې کړم

زما او ستا لېونۍ مينه

اول مې خدای اسره بيا ته وې

غمازه غبرګ زامن دې ومره

زما له هيچا ګيله نشته

یو مې کتاب زړګوټی خوړين کړ

حجره شته، طالب يې نشته

په طالبانو دې اور بل شي

جانان به لرې له ما نه ځي

که ګرمه يم ناګاره نه يم

يار مې پخپله ما رخصت کړ

سپوږمۍ په منځ د آسمان راغله

نن مې جانان ليدلی نه دی

عالمه ما ته دعا وکړه

باغ ته دې تله مناسب نه دي

نجلۍ د باغ و لور ته ولاړه

په باغ کې مه وله ډبرې

ولې دې بد راسره وکړل

اول ياري دې په زاري وه

جانان دې بد کړي، زما دې ښه وي

جانان که بد کړي، زه به ښه کړم

جانانه راشه چې پخلا شو

په باغ کې مه ګرځه دلبره

یو مې له اصله رنګ ژېړی دی

ګل د ګلاب، بوی د سنځلې

په ګل ګلاب دې وويشتمه

په پت کې تور مسلی ښه دی

باغ دې د زاغ په حواله شي

توتي به خدای په ګلو موړ کړي

اصل ګل د ګلاب ګل دی

تبۍ راواخلئ مخ راتور کړئ

صبر به کړم ښېرا به نه کړم

صبر و خوراک، خوب و ارام مې

اشنا په داسې لمبو وسوم

بېلتانه وسوم، غیر/غم ايرې کړم

زړه مې له تورو وينو ډک دی

نم مې له سترګو نه بهېږي

سترګې دې زړه ته رانزدې کړه

بېلتون خنجر و د پولادو

خلک به وايي لېونۍ ده

په څه ناپوه طبیب مې مخ شو

طبیبه پوه نه يې ولاړ شه

که د جهان طبيبان راشي

د طالبانو مير به يار کړم

د طالبانو ياري مه کړه

طالبان راغلل ډلې ډلې

یار مې طالب له وروسته راغی

په سپېره بد مه وايه مورې

جانانه راشه ځان اوبه کړه

اوربل مې جګ کړه، خال مې ګوره

په اولنو سترګو مې ګوره

د پېغلې خوله د جنت ور دی

مخ دې فقط شکل رابع دی

په تصور کې مې زړه شين دی

د تصور تصویر مې مات شو

طالبان مه کړې مَېن خدايه

چېرې چې علم حاصليږي

سپوږمۍ په سر د اسمان راغله

اشنا راشه چې پخلا شو

جانانه داسې خو څوک نه کړي

يار راولاړ شه بیا راجار شه

ستا په دیدن به مړه نه شم

دیدن د بادو پېمانه ده

څراغه بلې لمبې وکړه

څه وشو که اوس سره جدا شو

ستا د قامت په تخیل کې

ستا د شين خال په تصور کې

ستا د خالونو له حسرته

زما همزولي ملایان شول

سلام عليک زه درنه لاړم

په ژړا مه راپسې ژاړه

ستا پر جفا نه يم چې ژاړم

ستا پر جفا نه يم چې ژاړم

نن خو به کاڼي بوټي ژاړي

په اشنايي دې نازېدمه

جانانه ځه په مخ دې ښه شه

اشنا مې لاړو اسماني شو

اول به کله کله غم و

بېلتونه څنګه دې جلا کړو

که زه خبره په بېلتوان وای

اسمان ته لار د ختو نشته

ما ته مه قهرېږه مورې

اوس به د کوم جوماتڅراغ يې

شپه د جمعې، وخت د ماښام دی

شفق يې مه بولئ عالمه

پرون لا دا مهال دلې و

پرون لا دا مهال دلې وې

پر زړه مې ليک د اشنا نوم دی

زړه ته که سل تسلي ورکړم

د لېونو کانه راوشوه

د لېونو کانه راوشوه

د لېونۍ ارمان پوره شو

زیارته تا لره درځمه

زیارت کوم نه رارسيږي

زیارت کوم نه رارسيږي

زیارت و تا ته نه رسیږي

زیارت و هر چا ته رسيږي

زما دې ټول عمر په دار کړ

که دې خندلي راته نه وای

که دې خندلي راته نه وای

که دې خندلي راته نه وای

زما د علم تاوان راکړه

که مې خندلي درته نه وای

ته دې د علم تاوان واخله

طالبان واړه مُلایان شول

دا ستا د علم نصيب نشته

که زما د علم نصیب نشته

علم دریاب، طالب اوباز دی

په زیارتو دې، وا خاونده!

زړه مې هلک شو راته ژاړي

سپوږمۍ تا وکړه سيلونه

سپينې سپوږمۍ تر تا ځارېږم

سپينې سپوږمۍ حال راته وايه

ستا دې قسم وي خوبه راشه

خلک په ټوله شپه کې خوب کړي

زما جانان دې دورې بند کړ

کاغذه ورشه په تعظيم شه

قلم په لاس غمونه کاږم

دا ستا به هېر که به دې ياد يم

څوک چې د چا د چينې ګل شي

کاغذه ورشه ورته وايه

کاغذ چې لولې ورته ژاړه

سلام سلام دی خپله ياره

سلام په سرو شونډو قبلیږي

قسم په خدای باور پرې وکړه

ستا دې قسم په ذوالجلال وي

جانانه ولوله، مُلا شه

زړه مې دا ستا خبرې غواړي

راشه زما د سينې ګل شه

زه به دا ستا د سينې ګل وای

د مسافرو ازار مه وړه

دنيا د سود په لور کږه ده

ګل له بلبل سره ښاييږي

څله مې توره توره بولې

په تورو بد مه وايه ياره/مورې

په تورو بد مه وايه ياره/مورې

که توره یم تا به رنځور کړم

که توره یم، تا به رنځور کړم

په بام ولاړه يم زنګېږم

باده پر باد مې سلام وايه

ما به و يار ته کاغذ ورکړای

باده د خدای روی مې دروړی

بېلتون په هر چا مېلمه کيږي

بېلتونه بس دی ظلم مه کړه

زما جانان دې دورې بند کړ

سلام ــ سلام جانه سلام دی

سلام دې راغی ته را نه غلې

قلم په لاس غمونه کاږم

سترګې مې ستا په لور کږې شوې

ستا په دیدن پسې جانانه

تر تا دې غم لا وفادار دی

چې را په یاد مې شې جانانه

اسمان ته وګوره چې شين دی

کاغذ د زړه په وينو ليک شو

کاغذه بخت دې مبارک شه

تر ما لا ته ښه يې کاغذه

طالبه بس دی ژړا مه کړه

کتابه ژر ژر تمامېږه

باد نن د پاسه، که د ښکې دی

په ګورستان کې به نارې کړم

زه په ارمان له دنيا لاړم

سترګې يې مه پټوئ خلکو

نصيبه وسوځې، ايرې شې

قلمه مات شې، بخته واووړې

ښېرې ازار به ورته وکړم

ته دې پکول په ټنډه کېږده

ګلان له خاورو پيدا کيږي

پل صراط به ورته نيسم

ما وېل له غمه به دې ومرم

ما ته قلم مشواڼۍ راوړئ

په يار مې سپين کفن غوړيږي

قبر خو سل ګزه کوهی دی

په تورو خاورو زما سلام دی

په ګورستان مې دې سلام وي

ولې به نه ورپسې مرمه

عالمه يو تر بل ځارېږئ

چې د اټک په پل تیریږي

خدای دې په علم برکت کړه

ډوډۍ مې وخوړه مړه شوم

زړګی مې داسې راته وايي

کتاب تمام، طالب روان شو

زه به د فقهې طالب یار کړم

زمونږ د باغ مالیاري واخله

سپينو پايڅو دې لېونی کړم

کتاب مې کوت جانان رایاد شو

کتابه ژر ژر تمامېږه

که له بکوا نه راتېر شوې

مورې راپاڅه لاټين بل کړه

ما ښاماران له غاړې تاو کړل

ستا له یارۍ نه به وا نه وړم

ښایست په ما باندې تمام و

د حُسن ټول دوران دې تېر شو

خال خو دې ما وران کړی نه دی

خال په پلو کله ورانيږي

جینۍ یاري راسره وکړه

مينې دې دومره لېونی کړم

هلکه دا څه او څه وايې

الله دې داسې لېونی کړه

جینۍ يوه خبره واوره

مور به مې خاورې تا ته درکړي

داسې جوړه به درته راوړم

جوړه له ځان سره سمبال کړه

که دې دا سپينه کوکۍ راکړه

هلکه تا ته حاجت نشته

ته چې ياري راسره نه کړې

ما ته دې هيڅ راکړي نه دي

ستا له غوسې نه، نه ډارېږم

زه دې په زړه باندې زخمي کړمه

ته دې په زړه زخمونه شمار کړه

خوله دې په خوله کې ما ته راکړه

خوله به په خوله کې درته درکړم

بېګا تمامه شپه بیدار وم

جانانه څنګه دیدن دروړم

دغه کنجره مور دې مړه شه

جانانه ولې خپه کېږې

اوس دې صحي خبره وکړه

زه د پښتون کور کې اوسېږم

زما د زړه ارمان پوره کړه

دغه ارمان به دې پوره شي

نامردې دا دې څه عادت دی

په مخ دې سره داغونه جوړ دي

د مخ اختیار مې یاره ستا دی

لکه د ستورو غوندې ښکاري

په پېښور کې پيدا نه شو

هغه زما جانان که راغی

ستا د سينې باغچې ته لاړم

هلکه څله دروغ وايې

خدای مې دې ستا یاري نصیب کړي

بس دی زما له یارۍ واوړه

مال دې زما واړه تمام کړ

ستا یارانې مزه رانه کړه

چې یارانې مزه در نه کړه

نامردې دومره پاګل نه يم

هلکه ته خو مَېن نه يې

خال دې په زنه باندې مه ږده

خال به په زنه باندې کېږدم

لکه يتيم درته ولاړ يمه

په جینکو کې ترس نه وي

پلار دې مالدارو پسې ګرځي

ته غریب يې، زه مالداره

چې مور مې تا سره رضا وي

ما ته یوه بله کوکۍ راکړه

يوه کوکۍ مې درته درکړه

مخ له سالو نه رابهر کړه

مور دې له ما سره رضا ده

که خدای په ګوتو باندې راکړې

ښه ده چې حال دې راته ووېل

دغه په زور به درته وښيم

چې دې ژړلي راته نه وي

بس دی له ما نه په کرار شه

بېګا ته بیا بیداره اوسه

چېرته په نيمه شپه را نه شې

ما ته دې هغه وخت ياديږي

خلک دې ټول راګوماني کړل

پر ما رڼا ورځ، توره شپه ده

پر مخ دې بیا سُرخي پيدا شوه

په سپينه خوله مې دې پرهر کړ

پېزوان دې ما اخیستی نه دی

پېزوان مې شرنګ له پوزې ولوېد

زړه مې له سترګو ګيله من شو

د ماما زويه رسوا به مې کړه

ستا یارانه دوه نیمې ورځې

په بلۍ ناسته مستې شاربي

دا د سفر مې اتم کال دی

له دې وطنه به دې ورک کړم

د سترګو یو سلايي بس دی

مولا دې داسې مرګی درکړي

د کلي يو شپېته کوڅې دي

زما یارۍ ته به ټينګ نه شې

یو خو مې ټيک څلور مې خاله

ما ته پينځه ګوتې د سرو کړه

زما پينځه وخته دعا ده

زمونږ پينځه وخته دعا ده

سختې ښېرې مې درته وکړې

خال مې د کونډې په مخ وليد

چې پېغله لور يې په کاله وي

کټه څلور دې بازوګان دي

د جدايي دې کال پوره شو

زما پينځه وخته دعا ده

زما پينځه وروڼه څادر دی

پينځم ارمان مې اخري ده

ته يو وار راغلې بېنوا شوې

دا نيم به يم او نيم به نه يم

پېغلتوب نيمه پاچاهي وي

عمر د باد په شان تیریږي

که سل اویا کلونه تېر شي

که سل اویا تدبیره وکړم

مخ دې د يو میليون روپو دی

په جوارګر لالي مې سر دی

په یوه بنګړي رانه خپه وه

زما يارۍ ته به ټينګ نه شې

پېزوان دې دوه سوه ټوټې شه

خاونده دیارلس کاله شپه کړې

د تناره لمبه دې وينم

لېونۍ بیا تنور لمبه کړ

د ظالمانو کور میرات شه

چې له اويا کسو پيدا وي

یار په سفر ځي، خولګۍ به ورکړم

جینۍ له څوارلسو تر شلو

د جینۍ مړاوې مړاوې سترګې

د جينۍ درې ورځې یاري وي

که په شپاړسمه روژه درشم

خوله به په زوره درنه واخلم

شپاړس اوولس ورځې کيږي

جینۍ د لسو بچو مور شوه

مسافري کولی نشي

ستا به لسمه یارانه وي

یار مې نهم، زه په لسم کې

زما د لسو کالو ياره

که شل او سل کلونه تېر شي

زړه مې بې واره درزيږي

زړه مې بې واره درزيږي

څوک چې په شنو سترګو مَېن شي

زما جانان له رنګه تور دی

په ما دې زر منه غم پروت دی

کلاله شپږ روپۍ به درکړم

دیدن په لک، خندا په زر ده

په ما يې زر منه احسان دی

د هجران زر پيالې به نوش کړم

پېزوان په کورمه کې جوړيږي

چارګل په کورمه کې بندي شو

لوړه دې پوزه، غټې سترګې

که ته له خپله ځايه راغلې

هسې خو ټول جانان ښايسته دی

چې تا پګړۍ په سر کږه کړه

والۍ د غوږ، پېزوان د پوزې

والۍ د غوږ، امېل د غاړې

پېزوان په پوزه کړه، خدای ياد کړه

پېزوان په لوړه پوزه خوند کا

پېزوان دې مات په پوزه راووړ

پېزوان په دنګه پوزه خوند کا

پېزوان مې بیا په پوزه جوړ کړ

تا چې په پوزه سور پېزوان کړ

د چا نتکۍ، د چا پېزوان وي

پوزه يې چيته، خوله يې ويته

چارګل دې بیا په پوزه سپور کړ

چارګل دې غټ پر پوزه ايښی

نرۍ دې پوزه، غټې سترګې

چارګل په پوزه کړه، خدای ياد کړه

چارګل په پوزه کړه، راووځه

تا چې ټوپۍ په ورېځو کېښوه

تور مېخکی په پوزه سپور کړه

په مخ مې مه وهه خوږېږم

که ته له خپله ځايه راغلې

خدای دې د پوزې پېزوان مات کړه

پېزوان زما له پوزې ورک شو

د پوزې سر ترېنه قيچي کړئ

چارګل مې بیا له پوزې پرېووت

نتکۍ دې چا له پوزې لرې کړه

زما په تُهمت جانان بندي شو

نجلۍ په باغ کې الوچې خوري

فقیره هل کړه ودرېږه

زړه مې سوری وينې ترې څاڅي

الله دې ژر تياره ماښام کړي

اخر به کند کچکول را واخلم

امسا په لاس، کچکول په غاړه

بې تا وطن شو، را نه پاتې

زما سپېره قسمت ته ګوره

ښه ده چې ته له سفر راغلې

زه درته ښکته پورته نشوم

خولګۍ دې پاس په خولګۍ کېږده

مزې خو تا وکړې سپوږميه

ته چې لو کړې، ګوتې به پرې کړې

تاوان زما د پېزوان راکړه

پېزوان کې سره بڅرکي نه وي

زرګره نغدې روپۍ واخله

پيزوان له تا سره ښه ښكاري

د محبوبې پېزوان جوړيږي

خوله دې په دنګه غاړه کېږده

خلک پېزوان ګړندی بولي

مخ يې اسمان، زلفې يې ورېځې

لیلا په باغ کې الوچې خوري

اوښانو بيا غاړې کږې کړې

پېزوان مې روڼ جوړ کړه زرګره

پېزوانه ته ولې دلګیر يې

پېزوان مې پاس په شونډو سپور کړ

پېزوان مې خړو اوبو ډوب کړ

پېزوان کودی کړه، اوبه راکړه

پېزوان دې ما اخیستی نه دی

پېزوان يې بیا په شونډو سپور کړ

اباسين بیا په څپو راغی

که سږنی اوړی خدای وکړي

شونډې به يې ولې پستې نه وي

ما درته نه وېل شرمېدمه

دا ساه مې ستا په غېږ کې خيژي

پېزوان له تا سره ښه ښكاري

پیزوان مې جګ کړه خوله مې واخله

پېزوانه څومره بختور يې

پېزوان دې دوه سوه ټوټې شه

پېزوان له تا سره ښه ښکاري

پېزوان مې خړو اوبو یووړ

ما ته وړکوټی پېزوان جوړ کړه

زما پرې هسې نوم بدنام شو

پېزوان په دنګه پوزه خوند کا

مخ دې اسمان خالونه ستوري

یو خو مې ټيک څلور مې خاله

تپه تياره ده نه دې وينم

ستا د پېزوان څلور پرې دي

وړوکی یار مې چیلم خور شو

پېزوان مې ښه جوړ کړه زرګره

جانان دې بل وطن ته نه ځي

افسوس افسوس ارمان ارمان دی

پېزوان مې ستا برېتو کې بند شو

یو کال به نور هم مسافر يم

پېزوان دې بيا په شونډو سپور کړ

پېزوان يې بيا په شونډو سپور کړ

پېزوانه څومره بختور يې

پېزوانه خانده هوسېږه

پېزوانه کوز شه، اوبه وڅکه

پېزوان په لوړه پوزه خوند کا

پېزوان دې مات په پوزه راووړ

پېزوانه تا نه ګيله من يم

پېزوان دې کوز له شونډو نه کړې

لاس په سینه ورته ولاړ یم

انارو نوې پاڼې وکړې

څنګه مې پاس په سینه پروت یې

په دروازه کې راته پټ وې

د مینې یار مې پيدا نه شو

زنه امام، سینه جومات دی

سپينه سینه درته پرته یم

د یار مې نوې ږیره راغله

تر ګلاب ګل کميس دې ځار شم

خلک په دښته مړز نیسي

په سینه خوله راته راکېږده

لاس په لستوڼي کې راتېر کړه

سبا ته بیا د جنګ وعده ده

خدای دې زما د سينې ګل کړه

زه به دا ستا د سينې ګل شم

ستا د سينې باغچې ته لاړم

هلکه څله دروغ وايې

هیکل دې سر په سينه کېږده

نور به ارمان راپاتې نشي

نن مې په خوب کې و لیدلی

نن د اشنا له لوري باد دی

نجلۍ پر سپینه سينه پرېوزه

لالی جدا له نورو خښ کړئ

لاس په سينه درته ولاړ یم

که چا رباب لیدلی نه وي

کله کراره کراري شي

غونچه په باغ کې په خندا شوه

قلم قلم درپسې زه شوم/غم دې زما له تندي خېژي

شالونګین په ژړا راغی

سينه دې تخت د پاچاهي دی

سينه دې ډاګ د ګمبيري دی

سينې ته غټ لونګين جوړ کړه

په سينه یو لالی ځاييږي

تور لونګين په ژړا راغی

زما اشنا ګل د نرګس دی

تور لونګین راته تیار کړئ

په کشميري الوان کې ګرځې

په کټ کې سپينه سينه اوړې

په کټ کې سپينه سينه اوړې

کاش، د اختر له ټاله پرېوزې

چې په لونګو دې مشهور کړم

ما په سينه لونګ کرلي

یو وار سينه په سينه راشه

جوخت مې سينه پورې نیولی

بنګړي په مينه کې ماتيږي

د چا به يې نور بدن خوښيږي

سينه دې ټال که زما ياره

د شاتوت سيوري ته به لاړ شو

ستا له اوربله ډزې وشوې

تر ګلاګل کميس دې ځار شم

لیلا په باغ کې کالي وينځي

پر ګودر سپينه سينه تلله

ټوټې ټوټې درباندې زه شوم

سينه کې زړه، زړه کې مې ته يې

باغچه په ګلو ښه ښکاريږي

اختره ستا له برکته

زما د زړه تسلي وکړه

ولې خپه ناست يې مَېنه

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

غندل دې غاړه، خوله دې ګل ده

اول دې قد راسره سم کړه

يو وار ګلاب په سينه کېږده

یو ځل دې سپينه سينه راکړه

سينه شکوم زړه راباسوم

ته چې همزولو کې روان وې

اخر به مرم پاتې به نه شم

اخر به ما په چړو مړ کړې

انارو نوې پاڼې وکړې

اوبه مې څکې ګلاب مې تېر شو

اوبه مې څکې، ګلاب مې تېر شو

بيا به زه تور کميس و نه کړم

بېګا زما په سينه پروت وې

پاس په سينه راته ځای جوړ کړه

پر سينه يو لالی ځاييږي

پر ګودر سپینه سينه اوړي

په سينه غلی راته څمله

په لیدو مينه نه ماتيږي

تهمت دې ټول زما په سر شو

خدای دې په داسې ځای/تنګه کوڅه کې راکړه

دا خو دا ستا د يارۍ ټس دی

د سينې باغ دې را ايله کړه

د جينۍ ونه د پنبې ده

د جينۍ ونه د بادام ده

زلفې دې واګې، بدن اس دی

سپينه سينه درته پرته يم

سپينه سينه مې ورته ډال ده

سپينه سينه مې لاله زار شوه

سپينې سپوږميه کبرجنې

ستا د سينې نارنج پاخه شول

که په سينه کې مې زور درکړو

ټينګه مې مه نيسه په غېږ کې

وړاندې سينې ته لاس راتېر کړه

د سينې جړق مې ورته ورکړ

سپينې سينې ته مې راخېژه

ستا په ديدن به زه موړ نشم

زما د زړه په کلا جنګ دی

زما دا زړه توتي دروالوت

جينۍ په سر دې منګی مات شه

سپينې سينې ته مې راخېژه

د سينې باغ ته مې درپرېږده

ستا د سينې انار پاخه شول

سينه دې وخورې سينه ورې

سينه دې تخت د پاچاهي ده

سينه دې تخت، زما پرې بخت دی

سينه دې تخت د پاچاهي ده

سينه دې سيند د اباسين دی

سينه مې فرش، زلفې بالښت دي

صورت مې باغ، سينه مې ګل دی

د سهار چرګه غاړې وخورې

پاولۍ دې یخ، سينه دې تخت دی

زړه مې توتي، سينه قفس دی

زما د زړه صدف دې مات کړ

سترګې څراغ، سينه دې باغ ده

اول مې پخپله سينه خوښ يې

ستا د سينې پر کلا جنګ دی

پسرلی راغی ونې ګل شوې

اخر يې خار له سينې وځي

ځان به په تا باندې قربان کړم

اسمانه پاس سپوږمۍ ته وايه

چې درنه ځم، منګول دې راکړه

په تا مې هر غړی پېرزو دی

پاس په سينه درته پرته یم

خوله به په زوره درنه واخلم

د یار سينه باغ بالا ده

د ګناه پېټی مې پر سر دی

خدایه دا پېغله مې کميس کړې

جدا به زه له تا نه، نه شم

توپک راواخله تازیان تو کړه

د سيند پر غاړه شومه بنده

سينه دې باغ مخ دې ډېوه دی

سينه مې فرش زلفې بالښت دی

سينه مې دېګ زړګی مې غوښې

زړه مې کباب، سينه مې دېګ دی

سينې ته غټ لونګین جوړ کړه

زه چې په برېتو کې مسکی شوم

زما جانان ګل د رېحان دی

زړه مې توتي، سينه قفس دی

لونګ دې پاس په سينه زانګي

له پالو ډک کمیس مې ولید

دیدن کوه مه ایسارېږه

دیدن دې حج، مخ دې مکه دی

زما د زنې خال دې ړنګ کړ

له غونډه کۍ زنې دې ځار شم

ستا د زنې تر سر ځار شم

د زنې خال دې بې مثال دی

خدای دې د قام مخکې شهید کړه

څو د وطن یاران خبریږي

په سر سرتور درته ښکاره شوم

مسافري به څنګه وکړې

یاره شمله به در په سر کړم

ښه دی، ککړ د یار په غم يې

زما د لنډې زنې خاله

که مور او پلار دې خدای رضا کړل

مخ دې کعبه، دیدن دې حج دی

اول دې قد راسره سم کړه

خالونه واړه سرداران دي

زما د زنې د سر خاله

حلالول مې مناسب دي

لاس دې د زنې لاندې مه ږده

ورکه د کور کلي ياري شه

زما دې څه وکړل چې لاړې

د زنې/شونډې خال دې مجلسي دی

زما دې غاښ په امبور مات شي

زما د زنې خال دارو دی

زلفو ته لنډې غوټې ورکړه

خدای به دې بیا راته محتاج کړي

زړه خو مې هغې جينۍ وړی

زه به ترې څنګه نه ځارېږم

د زنې خال دې داسې ښکاري

مخ دې کتاب، شونډې دې پاڼې

کە یار لرې بې یاره مه شې

که د اختر په شپه رانغلې

سورت یاسين راباندې وایه

جانانه خوله ترې لاندې باسه

د سپينې خولې واک مې درکړی

خوله مې د زنې لاندې واخله

خوله دې ټوپک، خندا دې ټک ده

خوله مې له زنې سره ستا ده

خوله دې کونډۍ کې را ته نيسه

مخ دې کابل، خوله دې خيبر ده

د زنې سر يې خوله کې راکړ

که دې شرابو ته زړه کيږي

ستا د سرو شونډو غلا شوه ګرانه

نرۍ دې ملا، نرۍ دې ورېځې

زنه دې ما ته خوله کې راکړه

خال دې په زنه باندې مه ږده

خال به په زنه باندې کېږدم

لکه د ستورو غوندې ښکاري

زه دې په زړه باندې زخمي کړمه

خدای به دې بیا راته محتاج کړي

د ګاونډۍ په لور مَېن شوم

ما يې د زنې خال ليدلی

پېغمبري ګل به ترې جوړ شي

تا چې شين خال په زنه کېښود

چپه کاکل دې دښمني کا

خدايه د مور يې ورته پام کړې

د اخرت بار به دې دروند شي

ژبه دې توره، زنه ډال کړه

مخ دې بې خاله ښه ښکاريږي

د منګوټو کتار يې جوړ کړ

چې مې ابۍ دادا خبريږي

خالونه درې په زنه کيږدي

خال يې په غونډه زنه ګوره

بدن يې باغ، زنه مڼه ده

قبر سوری کړه حال مې ګوره

د زنې خال دې را په یاد شو

د زنې خال دې مبارک شه

د زنې خال دې مبارک شه

د زنې سر به درنه ځار کړم

زنه مڼه مې د کابل ده

زنه مې مه تړه ادکې

زور مې په زنه مه کړه یاره

دا ستا دا غونډه منډه زنه

څو د وطن یاران خبریږي

جدايي راغله، جدا کيږو

جانانه پاڅه، ما ته ګوره

له دې لنډۍ زنه دې ځار شم

نن به په چیغو چیغو ژاړم

د ریدي ګل به ترېنه جوړ شي

خال يې په غونډه زنه کېږده

بغیر له یاره مازدیګر دی

د محبت په رنځ رنځوره

د عشق رنځوره روغ به نه شې

زړه مې ماشوم شو، راته ژاړي

راشه زمونږ کره مېلمه شه

په اخرت به هم دا وایم

اشنا مې ځي، نه راستنيږي

څو لېونی راپسې نه شې

پر زنکدن به مې ارمان شي

خال دې واهه خبر دې نه کړم

پر زنکدن دې ارمان مه شه

چې مسافر شې نو به څه خورې

زلفې خورې کړه، شونډې سرې کړه

شونډو دې وچ پتري نیولي

شونډې مې تا وسوې چیلمه

په جوارۍ ناسته جانانه

ګورګورې تورې شوې را نه غلې

زما په مخ دې شونډې مه ږده

مخ دې پټی، شونډې دې پولې

مخ دې پټی، شونډې یې پولې

انارکلۍ شونډې دې راکړه

د زړګي زخم مې ناسور شو

نتکۍ دې چا له پوزې لرې کړه

چارګل دې غټ پر پوزه ايښی

پېزوان دې بيا په شونډو سپور کړ

شونډې يې بوسې بوسې کيږي

خندا د شونډو په سر راوړه

ښار کې مې نوی رواج زده کړ

دا زه چې وچې شونډې ګرځم

انارکلۍ شونډې دې راکړه

زما د شونډو شربت وڅکه

زما د زړه د وينو رنګ دی

خدايه ګورګورې تورې مه کړې

د شونډو جنګ راسره وکړه

د برېتو څوکې دې قیچي کړه

په نرمو شونډو مې هم ته يې

په خوب کې چيغه کړم راپاڅم

په شونډو شونډې راته کېږده

ته مَېن نه يې دروغ وايې

شونډو مې وچ پتري نیولي

بېګا مې مړ په خوب ليدلې

يوه لحظه لکه د کال شي

ټيک په تندي، پېزوان په شونډو

د خیال اوږۍ مې ده په غاړه

عالمه بل دستور مې ولید

لیلا پلو له مخه واخیست

ښه ده چې شونډې مې اور نه اخلي

رنځوره یاره رب دې جوړ کړه

د ژبې سر دې خوله کې راکړ

د سپينې خولې خوراک مې زده دی

خوله مې پرون اخيستې خلکو

خوله دې ټوپک، خندا دې ټک ده

خوله دې دوکان د پتاسو دی

خوله دې غوټۍ د ګلاب ګل ده

خوله دې کتاب، شونډې دې پاڼې

خوله به تر شونډو لاندې درکړم

خولګۍ مې ستا په شونډو سره ده

خوله دې د سپينو زرو جام دی

خوله دې ګلاب، شونډې غوټۍ دي

چې تورو خاورو ته مې سپاري

زما د زړه ارمان پوره کړه

لاس مې ايله کړه، خوله مې واخله

شونډې شربت په خوله کې راکړه

ټيک يې په سرو شونډو مزه کړي

پېزوان مې پاس په شونډو سپور کړ

پېزوانه ته ولې دلګیر يې

شونډې به يې ولې پستې نه وي

پېزوان يې بیا په شونډو سپور کړ

پېزوانه تا نه ګيله من يم

پېزوانه کوز شه، اوبه وڅکه

پېزوان دې کوز له شونډو نه کړې

پېزوان يې بيا په شونډو سپور کړ

پېزوانه څومره بختور يې

زما پرې هسې نوم بدنام شو

خوله دې په دنګه غاړه کېږده

پېزوانه څومره بختور يې

هلکه ته خو مَېن نه يې

زمونږ د باغ مالیاري واخله

په وينو رنګ توره دې راوړه

په دنداسه دې شونډې سرې کړې

چې د سهار په باد ويليږي

چې سترګې تورې کړم شرمېږم

دا ستا د شونډو شربت راکړه

د رقیبانو دې لاس خلاص وي/شونډې په شونډو جوختې کېږده

شونډې دې سرې په دنداسه دي

شونډې دې پاڼې د ګلاب دي

شونډې شي بېرته، غاښ ښکاره شي

شونډې دې لال، غاښ دې مرجان دی

شونډې دې مزي د ورېښمو

شونډې دې لال، غاښ ملغلرې

شونډې شربت کړه، ما ته يې راکړه

شونډې شربت کړه، ما ته يې راکړه

شونډې يې بيا په وينو سرې دي

ما ته په شونډو کې مسکۍ شه

مخ دې کتاب، شونډې دې پاڼې

مخ دې کتاب، شونډې دې پاڼې

مخ دې پټی شونډې دې پولې

زما د زړه وينې دې څکلې

زما د زړه د وينو رنګ دی

که تا زما زړه ته کتلی

وړه جینۍ چې شونډې سرې کړي

که مې سرې شونډې در په ياد شوې

حلوا د شونډو راته کېږده

څوک چې د سرو شونډو عادي شي

زه به يې بیا بیا ږدم همزولو

د شونډو پاړ مې ورته يوسئ

شونډې به يې ولې پستې نه وي

سترګې ديدن وکړي، مَړې شي

ستا په بڼو مې زړه زخمي شو

زړګيه صبر شه، مه ژاړه

زړګي ته ډېرې پلمې وکړم

عاشق له رنګه نه پټيږي

د یار د سرو شونډو بهار دی

نرۍ دې ملا، نرۍ دې ورېځې

شونډې دې دواړه چوارې دي

غاښونه دُر، شونډې مرجان دي

جانانه ستا په محبت کې

په دښمن ځان ټوکر ټوکر کړه

په چيلم چا روږدی کړې ياره

په دنداسه دې شونډې سرې کړې

روژه په سره ګرمي کې راغله

په روژه ماتي يار مېلمه شو

ډېر په ارمان سره جدا شوو

خلک محفل کې خوشحالي کړي

جانان تر ګله هم تازه دی

شونډې يې پرې، په ژړا راغله

ما ته پخې ګورګورې راوړه

نرۍ يې ملا، نرۍ يې ژبه

د یار د سرو شونډو بهاره

دود یې تمام جهان نیولی

خبر د مرګ راغی جانانه

خبرې کړې شونډې دې ريږدي

چې ګورستان ته مې ورتګ دی

چې په شبنم او ګل خاندې

ته دې د شونډو شربت راکړه

توره په وینو، جانان راغی

رنګ مې سکور، شونډې وچې

شونډې مې وچې، چاودې چاودې

رب دې زما په غېږ کې مړ کړه

خدای دې زما د چای پياله کړه

راشه د شونډو شربت وڅکه

ډوډۍ به یار ته په سر يوسم

لکه د سرو ګلونو پاڼې

د غنم رنګ شونډو نشه کړم

ډوډۍ خو نه ده چې پرې موړ شې

د زړګي غوښې مې رانیسي

د زړه پر سر مې اور بليږي

دریا ته شرنګ د ګوتو ورکړه

د چيلم دروی به دې زه شم

دا په لاله کې ژاله زېب کا

د شونډو سور شربت به درکړم

د یار دې سرو شونډو بها کې

د یار یاري مې خوښه نه شوه

چې ګورستان ته مې ورکوز کړي

زما د زړه پرهر ناسور شو

ستا د سرو شونډو شربت راکړه

ستا د سرو شونډو غلا شوه ګرانه

ستا به د ښو څه نصیب نه و

زما د یار شونډې خُرما دي

زما د زړه وينې دې څکلې

زما په زړه یې داغ جوړ کړی

د زړګي زخم مې ناسور شو

ستا د سفر ملګري راغلل

عمر د نوح بە مې نصیب شي

طبیبه پوه نە شوې پە نبض

ښایست مې خپل راپورې بد شو

شونډې شربت کړه ما ته یې راکړه

شونډې دې سرې پە دنداسه دي

شونډې مې سرې پە دنداسه وې

شونډې مې سرې پە دنداسه وې

شونډې دې مزي د ورېښمو

شونډې مې وچې وچې کيږي

سوی په اور یم، پرې رغېږم

ستا له دې سرو شونډو قربان شم

ستا د وصال دسترخوان راغی

هلک د باغ لە لوري راغی

ورشه خبر مې ورته یوسه

ورځه ورځه ښې به یې خوندي کړم

سترګو کې غټې غټې اوښکې

ګلاب پە باغ کې شرمنده شو

نجلۍ د باغ لە لوري راغله

ګلاب د خدای په قدرت جوړ دی

کە تښتېدلی پە شا راغلې

کە تږی یې رانژدې کېږه

کاغذه ورشه ورته وایه

غمونه خورم د وینو غوړپ کړم

د غاښ نښان دې نه ورکیږي

که د نتکۍ خاطر دې نه وای

وورۍ دې سرې په دنداسه دي

غاښ دې په خوله کې هسې ښکاري

زما دې غاښ په امبور مات شي

خال دې د وروځو منځ کې کېښود

خال خو دې شین، غاړه دې سپينه

ته د کوهاټ په غاښي راشه

صدف دندان، بلوري غاړه

سترګې یاقوت، غاښ دې الماس

غم دې د غاښ له درده زیات دی

بخت چې له تخته راګوزار شي

نتکۍ په درې لاړه جوړيږي

د یار بې غوره عدالته

جینۍ په باغ کې سره مڼه شوه

ولې به زه ورپسې نه مرم

د تورو سترګو اشارت کړه

د سپينو غاښو دې برېښنا شوه

د سپينو غاښو دې برېښنا شوه

خاوند دې راوله جانانه

ستا د سينې نارنج پاخه شول

چټې دېرې ته چيلم راوړه

خوله مې د مفتو پيتي نه ده

غاښ دې کنډو، ږيره دې سپينه

سر دې اسمان، څڼې دې ورېځې

بېګا دې نيمه خولګۍ راکړه

خوله دې دوکان، غومبري رخت ده

خوله دې چوڼۍ، غاښ سپاهیان دي

خوله دې یاقوت، غاښ دې الماس دی

په ما دې خاورې کړې امبارې

په سپينو غاښو راته خاندې

غاښ دې په خوله کې هسې ښکاري

شونډې دې مزي د ورېښمو

شونډې دې لال غاښ دې مرجان دي

چې په شبنم او ګل خاندې

شونډې دې دواړه چوارې دي

غاښونه دُر، شونډې مرجان دي

شونډې شي بېرته، غاښ ښکاره شي

شونډې دې لال، غاښ دې مرجان دی

شونډې دې مزي د ورېښمو

خال په پلو کله ورانيږي

د یارانې مې ورته ووېل

هیڅ مناسب درسره نه دي

سپينه خولګۍ مې جوماتګۍ ده

سترګې دې بنګ دي کليوالې

زما دې تش دیدن بس نه دی

یو وار دې ستا په خولګۍ موړ وای

که ملامت شو، مخ یې تور کړئ

که ښکلوې، خولګۍ مې ښکل کړه

یو وار دې ستا په خولګۍ موړ وای

که چا لونګ بوی کړي نه وي

جینۍ چې نوې پېغله کيږي

کمکۍ جینۍ په یارۍ پوه شوه

چې مينه کړې، تُهمت به اخلې

زړه مې په داسې اشنا بایلود

د سپينې خولې واک مې درکړی

د سپينې خولې وږی دې نه يم

د سپينې خولې تږی دې نه يم

د زړه پرهر مې نه جوړیږي

صورت قفس، زړه مې ققنس دی

چې بخت منیر یې ورته راوړو

ولې به زه ورپسې نه مرم

واړه تاثیر د زمانې دی

والله بالله که به خوله درکړم

نوم دې په خوله اخیستی نشم

نه لېونی، نه سپېلنی شوم

نوم دې په خوله اخیستی نشم

نن دې کاغذ راته راغلی

لاس دې لستوڼي کې ښکاره شو

که خوله مې اخلې ژر یې و اخله

که تږی یې اوبه به درکړم

غندل دې غاړه، خوله دې ګل ده

صورت دې ونه، خوله دې ګل دی

ښکاره په خوله ویلی نشم

سترګې مې خپلې دي، پرې ژاړم

د جینۍ درې لوېشتې غړۍ ده

ياري د زور خبره نه ده

چینار به ولې هوده نه وي

په سپينه خوله مې یار عادت کړ

خوله دې په خوله کې راته کېږده

په سپينه خوله مړېدل نشته

خوله مې سپين ږیري سړي یووړه

هسې په خوله درنه خپه یم

که ګورستان ته نرۍ لار وای

لالی زما، زه د لالي يم

غاړه دې جګه راته نیسه

کمیس دې تور، غاړه دې برګه

یو وارې خوله راکړه، بیا ژبه

ځانمرګی برید راباندې وکړه

د سهار لمونځ په تیمم وکړه

که چیلمي يې، خوله به درکړم

لمن دې ټينګه خوله کې نیسه

چې دې خوَله کړم، خدای دریاد شه

د زنې سر یې خوله کې راکړ

که خوله دې هيڅ هم راته نه وېل

پر تورو بد مه وايه ياره

د پېغلې خوله د زړه دوا ده

غندل دې غاړه، خوله دې ګل ده

ژبه مېچه کړه، خوله کې يې راکړه

ژبه دې غونډه خوله کې راکړه

جانان مې خوله کې ژبه غواړي

جانان په زین کې راته کوز شو

جنت به ولې خدای را نه کړي

په سپينو غاښو راته خاندې

غاښ دې په خوله کې هسې ښکاري

د زنې سر يې خوله کې راکړ

نه به لالی بېرته پخلا کړم

ما ته په لپه اوبه راکړه

ژبه قلم خوله مشواڼۍ کړه

شماره 1000

سترګه د لمر تندي ته راغله

شماره 1001

که خوله دې هيڅ هم راته نه وېل

شماره 1002

په دنيا دوه څيزه مزه کړي

شماره 1003

نامردې يو وارې خوله راکړه

شماره 1004

پر دېوال هسکه شه، خوله راکړه

شماره 1005

په چیلم دوه سکروټې کېږده

شماره 1006

د خدای لپاره خولګۍ راکړه

شماره 1007

مخ دې تخته ده د عقیقو

شماره 1008

مخ دی جنت، خوله دې دوزخ دی

شماره 1009

مخ دې د خدای له نوره ډک دی

شماره 1010

مخ دې کابل خوله دې خيبر ده

شماره 1011

په ما دې کړې څه بلا ده

شماره 1012

څانګې راښکته شه خوله راکړه

شماره 1013

په خوله ويلی چا ته نشم

شماره 1014

نهر نهر به درته ګرځم

شماره 1015

بيا به دې نوم په خوله وا نه خلم

شماره 1016

يو خو دې غونډه منډه خوله ده

شماره 1017

نتکۍ مې یار په خوله کې يووړه

شماره 1018

د مسافر ازار دې نه اخلي

شماره 1019

جانان د بل د خولې سړی دی

شماره 1020

خولګۍ دې پاس په خولګۍ کېږده

شماره 1021

ستا په راتلو موزي قهريږي

شماره 1022

اوښانو بيا غاړې کږې کړې

شماره 1023

که مې اجل ستا په خولګۍ وي

شماره 1024

اباسين بیا په څپو راغی

شماره 1025

مزې خو تا وکړې سپوږميه

شماره 1026

د قلندر بابا ملنګ شه

شماره 1027

خوله د مُلا د لور خوږه وي

شماره 1028

په زړه دې يو په خوله دې بله

شماره 1029

خوله ورکوم بخيله نه يم

شماره 1030

خولګۍ به خاورې درته درکړم

شماره 1031

چې بیا يې نوم په خوله وا نه خلم

شماره 1032

د زړه خبرې په خوله نه شي

شماره 1033

پېزوان مې خړو اوبو ډوب کړ

شماره 1034

وړوکی يار مې چیلم کښ شو

شماره 1035

پیزوان مې جګ کړه خوله مې واخله

شماره 1036

جانانه ژر په منډه راشه

شماره 1037

خود به يې زه د در ملنګ يم

شماره 1038

بيا به دې نوم پر خوله وا نه خلم

شماره 1039

خوله به په زوره درنه واخلم

شماره 1040

خوله دې په خوله کې ما ته راکړه

شماره 1041

خوله به په خوله کې درته درکړم

شماره 1042

په سپينه خوله مې دې پرهر کړ

شماره 1043

مور ته داسې ځواب وايه

شماره 1044

صبر د زړه راکړې خاونده

شماره 1045

هلک وړوکی، جینۍ لویه

شماره 1046

په خوله به جنګ درسره وکړم

شماره 1047

خوله دې له ګوړې نه خوږه ده

شماره 1048

مړوند يې تاو کړه خوله ترې واخله

شماره 1049

برېتونه تاو کړه خوله مې واخله

شماره 1050

د حجرې ګوټ درباندې پرېوزه

شماره 1051

دا ستړی ژوند ستړې کيسې دي

شماره 1052

که خوله دې راکړه څه به وشي

شماره 1053

خوله د مماڼې خوا کې راکړه

شماره 1054

چې خولګۍ خورې، خاورې به وخورې

شماره 1055

خوله د ډېوې رڼا کې راکړه

شماره 1056

سپينې سپوږمې ته شه، خوله راکړه

شماره 1057

پوزه يې چيته، خوله يې ويته

شماره 1058

خوله به په زوره درنه واخلم

شماره 1059

خوله به په زوره درنه واخلم

شماره 1060

اظهار په خوله کولی نه شم

شماره 1061

خوله مې خندا ته نه جوړيږي

شماره 1062

بېلتونه دومره ظلم مه کړه

شماره 1063

بیا به دې نوم په خوله وا نه خلم

شماره 1064

په خوله به جنګ درسره وکړم

شماره 1065

بيا به دې نوم پر خوله وا نه خلم

شماره 1066

یار مې په جنګ کې په شا راغی/له سپينې تورې نه یې ترپلود

شماره 1067

نن مې د زړه ارمان پوره شو

شماره 1068

مور يې له کلي تروې/شومړې غواړي

شماره 1069

په خوله به جنګ درسره وکړم

شماره 1070

برايي چېرې وې يتيمه/مَېنه

شماره 1071

تر ما لا ته ښه يې چيلمه

شماره 1072

لالیه راشه چې خوله درکړم

شماره 1073

په سپينه توره مې ټوټې کړه

شماره 1074

په سپينه خوله مې اموخته کړې

شماره 1075

باد مې د يار له لوري راغی

شماره 1076

که ستا له لوري باد راوالوت

شماره 1077

خوله دې کونډۍ کې را ته نيسه

شماره 1078

په خوله توبې توبې وباسم

شماره 1079

نور به دې نوم په خوله وا نه خلم

شماره 1080

زما په تشې خندا مسته

شماره 1081

ډېوه رڼا کړه، خوله مې واخله

شماره 1082

چې تورو خاورو ته مې سپاري

شماره 1083

خوله دې د تریو انار دانه ده

شماره 1084

خوله درکوم بخیله نه يم

شماره 1085

د کټ په سر راته ځلېږې

شماره 1086

مسافري دې روزي مه شه

شماره 1087

یوازې خدای به پرې خبر وي

شماره 1088

مسافرۍ نه په خیر راغلې

شماره 1089

ګودر ته راغلې برابره

شماره 1090

د کور په مخ کې دې ولاړ يم

شماره 1091

په ما دې خاورې کړې امبارې

شماره 1092

په خوله دې غبرګ لاسونه کېږده

شماره 1093

هلکه دومره خواره نه يم

شماره 1094

مورجانې سپينه خوله مې ورکړه

شماره 1095

د عاشقانو دا مزاج وي

شماره 1096

اشنا مې تورو خاورو وخوړ

شماره 1097

يا دې په خوله کې کشمالو دی

شماره 1098

په مناسب دې نه پوهېږم

شماره 1099

په خپله خوله چې سوال و نه کړې

شماره 1100

جانانه راشه چې خوله درکړم

شماره 1101

دا ستا په خوله سندرې خوند کړي

شماره 1102

زه په خوله حال ويلی نه شم

شماره 1103

په خوله به هیچا ته حال نه وایم

شماره 1104

په لاره ځم، توبې وباسم

شماره 1105

نن مې پر وچو کولمو درد دی

شماره 1106

که د یار زېری په ما وشو

شماره 1107

مخ په قبله درته ولاړ يم

شماره 1108

د زنې سر يې خوله کې راکړ

شماره 1109

په خوله مُلا، په زړه بلا يې

شماره 1110

ستا د خولې ژاولې مې په خوله دي

شماره 1111

خوله مې غوښتله، را دې نه کړه

شماره 1112

جینۍ د تورو غرو ښاماره

شماره 1113

په نوابي ټوپک مه ووله

شماره 1114

دا سپينه خوله به بیا در نه کړم

شماره 1115

په انارباغ کې دې خوله راکړه

شماره 1116

په سپينه خوله دې پرهر وشه

شماره 1117

په چپه خوله باندې ګويا يم

شماره 1118

په تشه خوله دې شوم غلطه

شماره 1119

پورته په ناو راپسې راشه

شماره 1120

پرون مې خوله نه درکوله

شماره 1121

پرون يې قول د خولې راکړ

شماره 1122

ټوټې ټوټې په توره راشې

شماره 1123

ستا په نتکۍ کې شیطان ناست دی

شماره 1124

د روژه ماتي وخت کې راشه

شماره 1125

چې يارانه دې نه کوله

شماره 1126

د جینۍ درې لوېشتې غړۍ ده

شماره 1127

راشه د خان نوکري پرېږده

شماره 1128

اوس رانه لرې لرې ګرځې

شماره 1129

سپينه دې خوله، سپينې دې مټې/بانکې

شماره 1130

په سپينو غاښو راته خاندې

شماره 1131

په سپينه خوله لېونی مست دی

شماره 1132

په سپينه خوله به دې کافر کړم

شماره 1133

باز دې زما پر اوږو کيني

شماره 1134

په خوله دې نوم اخیستی نشم

شماره 1135

په خوله دې هيڅ راته و نه وېل

شماره 1136

په خوله دې هيڅ راته و نه وېل

شماره 1137

چيلم دې وڅکاوه نشه شوې

شماره 1138

چيلم مې ډک کړ له لونګو

شماره 1139

جانانه يو ځلې خوله راکړه

شماره 1140

جانانه راشه چې خوله درکړم

شماره 1141

ټوټې ټوټې زړه به راټول کړم

شماره 1142

ټپوس کوتره په خوله یووړه

شماره 1143

دوه ورځې ژوند دی، خولګۍ راکړه

شماره 1144

تیرا ته لاړ شه، بوړی راوړه

شماره 1145

ته مسلمان شه، خوله دې راکړه

شماره 1146

تا چې کوڅه کې ټوخی وکړ

شماره 1147

په غم غمجن درپسې زه شوم

شماره 1148

نه لېونی، نه سپېلنی شوې

شماره 1149

ناوې زما د باغ مالیار شه

شماره 1150

خاونده حال مې د مجنون شو

شماره 1151

څوک چې د بخت پر تختۍ ناست وي

شماره 1152

څنګه شهيد راته ولاړ يې

شماره 1153

د خولې دې خواست راباندې پور دی

شماره 1154

څراغ ته ګورم، را په یاد شوې

شماره 1155

چې یار مې لرې مسافر شي

شماره 1156

چې را په یاد شې ورکه یاره

شماره 1157

چې د سهار شبنم پرې پروت وي

شماره 1158

چې خوله ساتې ارمان به کړې

شماره 1159

چې خوله مې اخلې بسم الله کړه

شماره 1160

چې خوله يې راکړه، مرور شو

شماره 1161

چې ته لا اوس د مور په خوله يې

شماره 1162

چې سپينه خوله خورې، خاورې وخورې

شماره 1163

خدایه زړې مینې تازه کړې

شماره 1164

رب دې زمونږ کره رنځور کړه

شماره 1165

رب دې زمونږ کره رنځور کړه

شماره 1166

خدای مې دې مرګ کړي تر تا وړاندې

شماره 1167

خولګۍ به خاورې درته درکړم

شماره 1168

خولګۍ دې راکړه خوږه یاره

شماره 1169

خوله به د یار رانه څوک وخوري

شماره 1170

دا خوله دې راکړه، زړه مې واخله

شماره 1171

خوله به مې خورې، زړه به دې یوسم

شماره 1172

خوله دې په مینه راکړه یاره

شماره 1173

خوله دې د لوړ ګړنګ چینه ده

شماره 1174

خوله دې د لوړ کمره چینه ده

شماره 1175

خوله دې د زرو کوټالۍ ده

شماره 1176

خوله دې د سپينو زرو جام دی

شماره 1177

خوله دې ګلاب، شونډې غوټۍ دي

شماره 1178

خوله دې کوهی، زلفې دې بیاستې

شماره 1179

خوله مشواڼۍ، لاړې سیاهي ده

شماره 1180

خوله دې یاقوت، غاښ دې الماس دی

شماره 1181

خوله مې په بېړه بېړه واخله

شماره 1182

خوله مې پر خوله مه ږده جانانه

شماره 1183

خوله مې خندا ته نه جوړيږي

شماره 1184

خوله مې له زنې سره ستا ده

شماره 1185

د پښتونوالې درنه پته

شماره 1186

خاورې به تا ته خولګۍ درکړم

شماره 1187

له ما نه خوب کې خولګۍ واخله

شماره 1188

خوله مې د څټ له لوري واخله

شماره 1189

سپينه خولګۍ به مې و نه خورې

شماره 1190

سوال دې په کوم زيارت قبول شو

شماره 1191

یار مې د سرو غنمو لو کا

شماره 1192

یار مې د ډاګ ګرميو سوی

شماره 1193

خوله مې سپين ږيري سړي يووړه

شماره 1194

خوله مې سپين ږيري سړي یووړه

شماره 1195

خولګۍ دې خورمه نه مړېږم

شماره 1196

خولګې دې راکړه/را نه کړه په خندا شوې

شماره 1197

خولګۍ د مرګ په سوک ماتيږي

شماره 1198

خولګۍ دې راکړه موړ دې نه کړم

شماره 1199

خولګۍ دې سره لکه ګلاب ده

شماره 1200

خولګۍ مې خوره څو يې خوړای شې

شماره 1201

خولګۍ مې ستا په شونډو سره ده

شماره 1202

خوله به له خپله یاره ځار کړم

شماره 1203

خوله يې ډېوه، لاړې يې تېل

شماره 1204

خوله يې په پاستي کې حلوا ده

شماره 1205

خوله به مې ستا وي خوږه ياره

شماره 1206

خولې ته مې تور اسوېلی راغی

شماره 1207

خوله دې له اصله تکه سره ده

شماره 1208

خوله دې په خپله رضا راکړه

شماره 1209

خوله دې په مينه راکړه ياره

شماره 1210

خوله دې ټوپک، خندا دې ټک ده

شماره 1211

خوله دې چوڼۍ، غاښ سپاهیان دي

شماره 1212

خوله دې د زرو کټوري ده

شماره 1213

خوله دې شربت کړه، ما ته يې راکړه

شماره 1214

خوله مې د خولې د پاسه کېږده

شماره 1215

خوله خو د خولې د پاسه خوند کا

شماره 1216

خوله مې ترې غوښته، غېږ/ژبه یې راکړه

شماره 1217

خوله مې په خوله مه ږده جانانه

شماره 1218

خوله مې تر هغو ژڼو جار کړې

شماره 1219

خوله مې خُرما، زلفې مې څانګې

شماره 1220

خوله مې د زنې لاندې واخله

شماره 1221

خوله مې د لوړ کمر چينه ده

شماره 1222

خوله مې غوښته خو را دې نه کړه

شماره 1223

خوله د وړې يا د زړې ده

شماره 1224

خوله مې واړه هلک ته ورکړه

شماره 1225

یار مې په توت کې خولګۍ غواړي

شماره 1226

له خوبه ويښ شه، ځوانیمرګ شې

شماره 1227

اختر خو راغی جانان نشته

شماره 1228

اوس به له تا خوله درېغ نه کړم

شماره 1229

اوس به خولګۍ درځنې جار کړم

شماره 1230

بيا به دې نوم په خوله وا نه خلم

شماره 1231

سپينې سپوږمۍ ته شه خوله واخله

شماره 1232

بوټي راټول کړه اور پرې بل کړه/ډېوه کړه بله، خوله مې واخله

شماره 1233

جانانه بد مې اموخته کړې

شماره 1234

د سپينې خولې بلا دې واخلم

شماره 1235

د سپينې خولې بيه دې واخله

شماره 1236

د اخرت پېټی دې رادروند کړ

شماره 1237

د سپينې خولې بښنه وکړه

شماره 1238

د سپينې خولې دې داسې خوند دی

شماره 1239

د سپينې خولې مزه دې يوړه

شماره 1240

د سپينې خولې واک مې درکړی

شماره 1241

د سپينې خولې سوال مې قبول کړه

شماره 1242

خوله دې له دواړو خواوو راکړه

شماره 1243

د پېغلې خوله شینکی کارېز دی

شماره 1244

د وطن دود به سره وکړو

شماره 1245

د اندېښنو تصور مه کړه

شماره 1246

د اندېښنو تصور مه کړه

شماره 1247

خوله يې پېچلې معما ده

شماره 1248

دا زه چې غټې غټې وايم

شماره 1249

يو ځلې راغی، خوله مې ورکړه

شماره 1250

رنځور اشنا ته مې خوله ورکړه

شماره 1251

بېګا ماښام مې خولګۍ ورکړه

شماره 1252

خوله دې دوکان، غومبري رخت ده

شماره 1253

د مسافر د ارمان مرګه

شماره 1254

د مازدیګر لمر غوټه کيږي

شماره 1255

د لونګين په پړک راخېژه

شماره 1256

راځه چې شرعه په مُلا کړو

شماره 1257

د کاذبانو ژبه پرې کړه

شماره 1258

د غمازانو له هیبته

شماره 1259

د زورورو مې یاري کړه

شماره 1260

د ژبې سر دې خوله کې راکړه

شماره 1261

زنه دې ما ته خوله کې راکړه

شماره 1262

د ژبې سر دې خوله کې راکړ

شماره 1263

له خندا ډکه خوله دې راکړه

شماره 1264

د پېغلې خوله تنکی ګنی دی

شماره 1265

په دعاګانو به دې وژنم

شماره 1266

د پېغلې خوله سپينکی څراغ دی

شماره 1267

ډمبری خورم خوله مې مېږی شوه

شماره 1268

د پېغلې خوله د زړه دوا ده

شماره 1269

يار مې رنځور په کټ کې پروت دی

شماره 1270

ستا د خولګۍ داسې مزه ده

شماره 1271

زه پرې له سر و ماله تېر يم

شماره 1272

زما مغروره ناپوه یاره

شماره 1273

زما دې زړه ټوټې ټوټې کړ

شماره 1274

زما د بخت پياله چپه شوه

شماره 1275

زما دې زړه زرې زرې کړ

شماره 1276

زما نېکي دې لېمه سپين کړل

شماره 1277

سپينه دې خوله، سپين دې ځنځير دی

شماره 1278

سپينه خولګۍ زه درسره يم

شماره 1279

سپينه مې خوله، سپين مې ځنځیر دی

شماره 1280

سپينې خولګۍ ته مې راخېژه

شماره 1281

د قلندر بابا ملنګ شه

شماره 1282

د سپينې خولې نظر مې واخیست

شماره 1283

د نیمې شپې راتګ مې خوښ دی

شماره 1284

د جنازې بازو مې نيسه

شماره 1285

د نيمو شپو راتګ دې ځار شم

شماره 1286

سپينې خولګۍ ته به در درومم

شماره 1287

د سپينې خولې تن راته کېږده

شماره 1288

تر دې خروړي سپي راتېر شه

شماره 1289

اول وړه وم لېونۍ وم

شماره 1290

سترګو ته رنګ د رنجو ورکړه

شماره 1291

جانان د بل د خولې سړی دی

شماره 1292

چې را په ياد شې د ګل څوکې

شماره 1293

سپينه خولګۍ دې لنګه غوا ده

شماره 1294

د سپينې خولې قېمت دې وايه

شماره 1295

که خولې مې اخلې، ژر يې اخله

شماره 1296

ښه ده چې شونډې مې اور نه اخلي

شماره 1297

رنځوره یاره رب دې جوړ کړه

شماره 1298

د ژبې سر دې خوله کې راکړ

شماره 1299

خوله دې ټوپک، خندا دې ټک ده

شماره 1300

خوله دې غوټۍ د ګلاب ګل ده

شماره 1301

زه اسوېلی کولی نه شم

شماره 1302

تنکۍ ځوانۍ دې لېونی کړم

شماره 1303

خدای دې د خولې لاړې دارو کړه

شماره 1304

يار بې وفا راته معلوم شو

شماره 1305

چې مينه کړې، تُهمت به اخلې

شماره 1306

زړه مې د خولې په وینا نه دی

شماره 1307

له خولې مې تورې وينې لاړې

شماره 1308

چې کليواله مې ګڼلې

شماره 1309

په زیارتونو به جوړ نه شم

شماره 1310

په لاره ځم، ټوله زنګېږم

شماره 1311

پر عاشقانو رحم وکړئ

شماره 1312

پاس په کمره ولاړې زرکې

شماره 1313

اميره ستا نوکران ډېر دي

شماره 1314

پاس د اسمان ستورو ته ګوره

شماره 1315

جنګ د بڼو لاندې په کار دی

شماره 1316

زما د زړه په تخته ليک شو

شماره 1317

د سپينې خولې ياران دې ډېر دي

شماره 1318

په تور توپک ويشتلی جوړ شو

شماره 1319

د سیالۍ ژوند مې نصیب نشو

شماره 1320

ستا د شیرینې خولې کاغذ دی

شماره 1321

جانانه ته په زړګي ټګ وې

شماره 1322

که سپينې خولې ته دې زړه کيږي

شماره 1323

د سپينې خولې ستر مې مات شو

شماره 1324

اموخته باز مې رانه لاړو

شماره 1325

هر څه چې تېر شي، هغه هېر شي

شماره 1326

د کابل سينده له تا ځار شمه

شماره 1327

یا د لاله په ګل شبنم دی

شماره 1328

د یار په غم مې زړه کباب شو

شماره 1329

له خولې مې آه وځي ناڅاپه

شماره 1330

د هغې خولې به څه مزه وي

شماره 1331

زما د زړه د کور ملوکې

شماره 1332

د مجنون پېښې په ما وشوې

شماره 1333

خدایه مماڼې پخې مه کړې

شماره 1334

خدایه په جنګ کې بری راکړې

شماره 1335

خبرې ډېرې پکار نه دي

شماره 1336

جنګ د بڼو لاندې په کار دی

شماره 1337

جانان په ګلو کې ویده دی

شماره 1338

رب دې زما په شانې یار کړه

شماره 1339

توره تيرا، تورې یې ونې

شماره 1340

له خولې مې سېل د وینو راغی

شماره 1341

له خولې مې شنه دودونه خيژي

شماره 1342

د خولې خندا دې راسره ده

شماره 1343

په سالنډۍ دې چيلم پرېښود

شماره 1344

په تورو سترګو اشارت کړه

شماره 1345

راشه دا خپل مَېن وګوره

شماره 1346

راشه د یار خبر دې واخله

شماره 1347

د غم سپایان دې راپسې کړه

شماره 1348

د سپينې خولې بیه دې واخله

شماره 1349

زه اسوېلی کولی نشم

شماره 1350

د دروازې سړی خو نه يم

شماره 1351

د سپينې خولې دې دومره خرپ شو

شماره 1352

دا زه چې ژېړ زبېښلی ګرځم

شماره 1353

دیدن په لک، خندا په زر ده

شماره 1354

د سپينې خولې واک مې درکړی

شماره 1355

زما د مور ځواب به وایې

شماره 1356

زلفې مې مه غوڅوه مورې

شماره 1357

زه مسافر درته ولاړ يم

شماره 1358

د سپينې خولې زکات دې باسه

شماره 1359

د سپينې خولې زکات وباسه

شماره 1360

زکات د خولې به زه ور نه کړم

شماره 1361

زړه مې د اور کباب خانه ده

شماره 1362

زړه مې د سترګو له خوا وسو

شماره 1363

زړه مې په داسې اشنا بایلود

شماره 1364

راشه یو نوی کفن راکړه

شماره 1365

که اسوېلي تر خولې وباسم

شماره 1366

کمیس مې لنډ ونیسه مورې

شماره 1367

قلم زما په حال خبر شو

شماره 1368

قسم پە خدای باور پرې وکړه

شماره 1369

غم مې له زړە نه راچاپېر شو

شماره 1370

عقل د سر فکر، د زړە وي

شماره 1371

عالمه یار مې بازاري شو

شماره 1372

شور و فریاد مې لە خولې خېژي

شماره 1373

شبنم بە داسې پە ګل نە وي

شماره 1374

ساه مې د یار په غېږ کې خيژي

شماره 1375

جانان زما روزي کړې خدایه

شماره 1376

که بر تنګي ځنې راتېر شوې

شماره 1377

هلکه هلته دې خدای مل شه

شماره 1378

نه مې څوک و، نه مې پکار شو

شماره 1379

لیلا پلو له مخه واخيست

شماره 1380

له خولې مې آه ورپسې لاړ شي

شماره 1381

له خولې مې آه ورپسې لاړ شي

شماره 1382

له خولې مې رود د وینو راغی

شماره 1383

که هزار ځل صبر سکوت کړم

شماره 1384

جانانه هلته دې خدای مل شه

شماره 1385

ته له فرضي روژې نه تېر شه

شماره 1386

په سپينه خوله کړه روژه ماته

شماره 1387

یار په سفر ځي، خولګۍ به ورکړم

شماره 1388

سر مې د يار تر سره جار کړې

شماره 1389

څوک به دې سپينه خولګۍ غلا کړي

شماره 1390

اوس به خولګۍ درځنې ځار کړم

شماره 1391

اشنا نوکر دی، راتلی نشي

شماره 1392

راشه زما په څنګ کې کېنه

شماره 1393

خولګۍ دې خورم، نه پرې مړېږم

شماره 1394

بلبلان ټول په ژړا ژاړي

شماره 1395

زما دې تش ديدن پکار دی

شماره 1396

د توتۍ هسې خولګۍ سره ده

شماره 1397

خاطر دې ډېر راباندې ګران دی

شماره 1398

څنګه دې خواره کړمه خدایه

شماره 1399

زما اشنا نادان هلک دی

شماره 1400

جینۍ وړه ده لويه نه ده

شماره 1401

اوس مې له کوره ولې باسې

شماره 1402

د ازادۍ معشوقه وايي

شماره 1403

د بلۍ سر نه خولګۍ راکړه

شماره 1404

خدایه یو داسې اشنا راکړې

شماره 1405

څوک به دې مړ کړي ښکلیه یاره

شماره 1406

چې جنګ ته ځې، خولګۍ مې واخله

شماره 1407

ته په سنګر کې ځان شهید کړه

شماره 1408

زړګی دې تور، خولګۍ دې سپينه

شماره 1409

په خولګۍ هيڅ ویلی نشم

شماره 1410

زه چې ور وګورم شرمېږم

شماره 1411

خولګۍ دې خورم نه پرې مړېږم

شماره 1412

ستا دې قسم وي، خولګۍ راکړه

شماره 1413

ستا دې قسم وي خولګۍ راکړه

شماره 1414

زما دې تش دیدن بس نه دی

شماره 1415

زما جانانه نېشه داره

شماره 1416

زما جانان ګل د انار دی

شماره 1417

زما پر سپينه خولګۍ مړ دی

شماره 1418

راشه زما د لښتې ګل شه

شماره 1419

راځه راځه چې خولګۍ درکړم

شماره 1420

راځه چې دواړه ټال ته خيژو

شماره 1421

د جینکو اصیله خویه

شماره 1422

دا دې غلطه یارانه ده

شماره 1423

راځه راځه چې خولګۍ درکړم

شماره 1424

زما خولګۍ د هغه چا ده

شماره 1425

واک د خولګۍ بە یار ته ورکړم

شماره 1426

نجلۍ د خدای روی ته وګوره

شماره 1427

نجلۍ پە باغ کې خولګۍ ورکړه

شماره 1428

کە د دښمن مخ ته یې مخ کړ

شماره 1429

عالمه بل دستور مې ولید

شماره 1430

شه په ولاړې را تر غاړې

شماره 1431

سر مې د یار تر سره ځار کړې

شماره 1432

سر دې د خدای په امان اوسه

شماره 1433

چې ملغلرې ترې شرميږي

شماره 1434

د يار مې ټکي ټکي مخ دی

شماره 1435

خط مې د یار په خوَلو لوند دی

شماره 1436

مسافرو خوړليه ياره

شماره 1437

خدای دې زمونږ په کور کې ګل کړه

شماره 1438

ګړی په سر خوله رانه غواړې

شماره 1439

د عشق یاسين راباندې وایه

شماره 1440

دا پر ګلاب پرخه پرته ده

شماره 1441

خولې خولې وجود مې ريږدي

شماره 1442

که دې شرابو ته زړه کيږي

شماره 1443

پر مخ مې پشم د خولو دی

شماره 1444

سورت ياسين راباندې وايه

شماره 1445

جانانه راشه که دیدن کړې

شماره 1446

په تناره خولې خولې شوې

شماره 1447

په تناره خولې خولې شوې

شماره 1448

پر مخ يې داسې پرهار کېږده

شماره 1449

پر مخ يې پرخه د خولو ده

شماره 1450

دا پر ګلاب پرخه پرته ده

شماره 1451

چې مې د تورو زلفو وار و

شماره 1452

وار مې د تورو زلفو تېر شو

شماره 1453

د تورو زلفو وار مې تېر شو

شماره 1454

د تورو زلفو وار مې لاړو

شماره 1455

تن دې رباب زلفې دې تار کړه

شماره 1456

زلفې به ټولې درپسې کړم

شماره 1457

ما وېل، زلفې دې کړه شا ته

شماره 1458

سپين مخ دې لوی افغانستان دی

شماره 1459

جانانه ځه، الله دې مل شه

شماره 1460

تورې دې سترګې، تورې زلفې

شماره 1461

زلفې په مخ دې داسې ښکاري

شماره 1462

مازديګر چېرته وې، چې نه وې

شماره 1463

زلفې دې بې شماله ښوري

شماره 1464

زلفې اوږدې پرېږدم که لنډې

شماره 1465

زلفې دې بیا یارې ورستې کړې

شماره 1466

باد د خُتن له لوري راغی

شماره 1467

چې څانګه ماته شي، ګل وچ شي

شماره 1468

يا د خُتن له لوری باد دی

شماره 1469

زلفې د هر چا په مخ زانګي

شماره 1470

مخ يې اسلام، زلفې يې کفر

شماره 1471

چې هلکانو زلفې لويې کړې

شماره 1472

نور د مهابڼ سیلونه پرېږده

شماره 1473

مرګیه ځان راڅخه غواړه

شماره 1474

زلفې دې داسې په مخ ښکاریږي

شماره 1475

زلفې يې شا ته واړولې

شماره 1476

ته شړشم زلفو کې کېږده

شماره 1477

اشنا په ټوکو نه پوهيږي

شماره 1478

زما د تورو زلفو ګل دی

شماره 1479

له تورو زلفو مې زړه ښه دی

شماره 1480

که په لاس راغلې دا مې واوره

شماره 1481

چې ستا د زلفو نسيم راشي

شماره 1482

زه دې په زلفو باندې مړ وم

شماره 1483

ستا په ځولۍ کې مې ساه خيژي

شماره 1484

چې جانان ځي په مخ دې ښه شي

شماره 1485

يو وار دې زلفې په لاس راکړه

شماره 1486

زلفې مې ټینګې لاس کې نیسه

شماره 1487

د تورو زلفو په ځنګل کې

شماره 1488

مخ دې په تورو زلفو پټ دی

شماره 1489

مخ دې ګلاب، سترګې نرګس دي

شماره 1490

جانانه جګه ورته نه شوم

شماره 1491

باد د پغمان له لوري راغی

شماره 1492

بوی د زلفو دې لګيږي

شماره 1493

پاڼسي د زلفو ما ته راکړه

شماره 1494

په مخ دې شړک د زلفو راکړ

شماره 1495

د تورو زلفو په ځنګل کې

شماره 1496

زړګی مې ټول پرهر پرهر دی

شماره 1497

عطر مې پورې په کفن کړه

شماره 1498

جانانه ته يې رانه جدا کړې

شماره 1499

زما د زلفو ارمانجنه

شماره 1500

وار يې د تورو زلفو تېر شو

شماره 1501

خاونده دا پرده مې وکړې

شماره 1502

بېګا رانغلې کم نصیبه

شماره 1503

دا دې کمڅۍ پر مخ رابلوڅي

شماره 1504

خال مې سور اور ايرې ایرې شو

شماره 1505

له خپلو زلفو مې زړه ښه شو

شماره 1506

له خپلو زلفو مې زړه ښه شو

شماره 1507

که د وطن په ننګ شهید شوې

شماره 1508

په تورو زلفو کې یې بند کړم

شماره 1509

په دام د زلفو دې بندي کړم

شماره 1510

ټال کې زنګل نه درته ښايي

شماره 1511

ټوکې مې کړې مطلب مې نه و

شماره 1512

چې په کې ونښتې جانانه

شماره 1513

چې ستا د زلفو نسیم راشي

شماره 1514

چې وړاندې ځم، بېرته کاته کړم

شماره 1515

د مور ملوکې، سرې دې نوکې

شماره 1516

په سپينه ږيره، ډېره مينه

شماره 1517

په تور پيکي مې یار رنځور کړ

شماره 1518

په تور پيکي دې لېونی کړم

شماره 1519

چپه پيکي دې لېونی کړم

شماره 1520

په تور پيکي دې خاورې واوړه

شماره 1521

ګلونه ډېر دي، خدای دې ډېر کړي

شماره 1522

هلکه نوره یاري بس کړه

شماره 1523

سره مې د خدای، مال مې د کلي

شماره 1524

د لویو غرو سیوری پر سمه

شماره 1525

ولې به زه ورپسې نه مرم

شماره 1526

وربل زما دی چې پاچا دی

شماره 1527

وربل دې ونیولې ورېځې

شماره 1528

نن مې خپه زړګی خوشحال دی

شماره 1529

ګل د ګلاب مې ډېر خوښيږي

شماره 1530

که خوابدي درباندې زور شوه

شماره 1531

که ته شهید شولې جانانه

شماره 1532

که په زلمو کې بریالی شوې

شماره 1533

عالمه روغ يې لېونی کړم

شماره 1534

وربل دې بیا په کوچو غوړ کړ

شماره 1535

ولې به نه ژاړم عالمه

شماره 1536

ستا په وربل کې نرۍ لار ده

شماره 1537

د بخت منیر دا ښايسته څڼې

شماره 1538

څله ودریږې، یار مې نه یې

شماره 1539

خدای به دې بیا راته محتاج کړي

شماره 1540

اټې اټې زلفې دې توی شوې

شماره 1541

پر یار مې هغه نښه وايه

شماره 1542

که شپه د زلفو پسې نه وای

شماره 1543

هجران ظالم راپسې ګرځي

شماره 1544

نظر دې مه ستنوه یاره

شماره 1545

لښکر د زلفو یې مخ ونیو

شماره 1546

دا ستا د زلفو یو تار راکړه

شماره 1547

د تورو زلفو یو تار راکړه

شماره 1548

د تورو زلفو یو تار دا دی

شماره 1549

د زلفو تار دې نښه راکړه

شماره 1550

غم تېروه ښادي به راشي

شماره 1551

صورت مې اس، زلفې مې لومې

شماره 1552

لاس مې چندڼو ته ورتېر شو

شماره 1553

لاس مې چندڼې ته ورتېر شو

شماره 1554

قد دې چندڼ ونې په څېر دی

شماره 1555

که ته رښتیا په سفر درومې

شماره 1556

کټ مې د ګور پر لوري یوسئ!

شماره 1557

غم دې زما تر زړه چاپېر دی

شماره 1558

صبر کوه، خدای به مې درکړي

شماره 1559

سترګې دې ډنډ د پېښور دی

شماره 1560

ستن دې باڼه کړه، تار د زلفو

شماره 1561

سترګې دې سرې، زلفې دې تورې

شماره 1562

سپين ګبینی مې پکې بیا موند

شماره 1563

زړه مې د زلفو په دام ګیر شو

شماره 1564

زه خو دې ځار شم غنم رنګې

شماره 1565

زړګی مې سخت په بلا کښېووت

شماره 1566

رنګ خو مې تور په دې سبب دی

شماره 1567

د عاشقۍ په تبه پرېوزې

شماره 1568

د تاز د زلفو قېمت نشته

شماره 1569

هغه دې یاد که دې هیر دي

شماره 1570

د سرې غرمې خوب دې رایاد کړه

شماره 1571

د زلفو جال کې دې بندي کړم

شماره 1572

د زلفو څوکې دې چنګک دي

شماره 1573

د زلفو دام دې راته خپور کړ

شماره 1574

د زلفو پوځ یې ورسره دی

شماره 1575

د زلفو فرش مې غوړولی

شماره 1576

د خلاصېدو لاره مې نشته

شماره 1577

د اکوړي په میدانونو

شماره 1578

پګړۍ دې ول په ول مزه کړي

شماره 1579

زلفې دې بيا پر مخ خورې کړې

شماره 1580

د زلفو تار په اشرفۍ دی

شماره 1581

د زلفو تار راته راکوز کړه

شماره 1582

د زلفو ټال دې راته جوړ کړ

شماره 1583

د زلفو تار دې نښه راکړه

شماره 1584

د هلک تګ د دُراني دی

شماره 1585

څڼې اوږدې ښې دي که لنډې

شماره 1586

څڼې دې هسې رنګه خوند کړي

شماره 1587

چې کبرجن اشنا خبریږي

شماره 1588

ته په پياله کې اوبه راوړه

شماره 1589

ته به په شنو خالو مَېن يې

شماره 1590

په خوشحالۍ راځه جانانه

شماره 1591

پر مخ يې سپينې روپۍ زانګي

شماره 1592

په خوشحالۍ راشه جانانه

شماره 1593

په محبت مې ټوکه وکړه

شماره 1594

نن د اشنا د راتلو غږ دی

شماره 1595

نه د اختر په خوند پوهېږم

شماره 1596

اسپه دې زین کړه، روانېږې

شماره 1597

زه په ګلونو اموخته وم

شماره 1598

پر دنیا سره وړانګه پرته ده

شماره 1599

بری به خدای ستا په نصیب کړي

شماره 1600

پر مخ يې سپينې روپۍ زنګي

شماره 1601

باد يې پر مخ څڼې خپرې کړې

شماره 1602

ياره د سر سالو مې زوړ شو

شماره 1603

د تورو څڼو شړک یې راکړ

شماره 1604

اخر به ما په کلي بند کړې

شماره 1605

د پيکي ول دې راخراب کړ

شماره 1606

مخ ته مې غوړې څڼې راغله

شماره 1607

په غوړيدلي سر مَېن شوې

شماره 1608

اوربل دې یو لور ته چوټي کړ

شماره 1609

مینه د زړه په وينه کيږي

شماره 1610

د ناکامۍ شمال موزي دی

شماره 1611

چپه کاکل دې دښمني کا

شماره 1612

سترګې مې تورې پە رنجو شي

شماره 1613

خدای دې په غېږ کې راته مړ کړه

شماره 1614

سر مې وړې وړې کوڅۍ کړه

شماره 1615

په کوټه مه ګرځه نیمزالې

شماره 1616

زلفې اوږدې، یوه کمڅۍ کړه

شماره 1617

زلفې مې دوه کمڅۍ وې ما څلور کړې

شماره 1618

يار په خورو زلفو مَېن دی

شماره 1619

په سر مې مه وهه ظالمه

شماره 1620

سپينو پايڅو دې لېونی کړم

شماره 1621

په ښامارانو مې و نه خورې

شماره 1622

د برېتو څوکې مې راتاو کړې

شماره 1623

لە تور کاکله دې خبر شوم

شماره 1624

اوربل په توره نه ړنګيږي

شماره 1625

اوربل په توره نه ورانيږي

شماره 1626

د کېږدۍ خوا ته یې ولاړه

شماره 1627

لکه کاکل بە پرېشان شې

شماره 1628

د مخ لمبه یې پرې لګيږي

شماره 1629

چپه کاکل د غم کاکله

شماره 1630

اوربل په توره نه ورانيږي

شماره 1631

د کېږدۍ خوا ته یې ولاړه

شماره 1632

تور دې کاکل، تورې دې وروځې

شماره 1633

تور دې زلفان، تور دې چشمان

شماره 1634

که تور اوربل مې ميراتيږي

شماره 1635

د پاچاهۍ لايقې پېغلې

شماره 1636

راځه چې ګل دې د اوربل کړم

شماره 1637

اوبه بهانه، غرض يې نور دی

شماره 1638

ستا د اوربل خوشبو پرې لګي

شماره 1639

نن د ګودر په غاړه مه ځه

شماره 1640

توره تيرا، تورې یې ونې

شماره 1641

نن د هغې پېغلې وادە دی

شماره 1642

نجلۍ پە ګور کې ارمان وکړ

شماره 1643

ګل یې ټومبلی پە اوربل کې

شماره 1644

کە مې دا تور اوربل پرې ټیټ کړ

شماره 1645

ګلونه ډېر درسره راوړه

شماره 1646

ګل له اوربل سره جوړېږي

شماره 1647

ګلابه رنګ دې ښایسته دی

شماره 1648

کە دې و نە خوړم اوربله

شماره 1649

کاږە اوربل دې لېونې کړم

شماره 1650

سوال به يې ولې نه قبليږي

شماره 1651

اوربل دې جوړ په غنم لو کړې

شماره 1652

قلم دې مات، ګوتې دې پرې شه

شماره 1653

دا تور اوربل دې کړه دوه ځايه

شماره 1654

روپۍ کلدارې مزه دارې

شماره 1655

لحده سوال به درته وکړم

شماره 1656

اوربل يې بيا پر مخ راخپور کړ

شماره 1657

پر تور اوربل دې ږلۍ وشه

شماره 1658

مخ دې پخپله ښايسته ګل دی

شماره 1659

مخ ته مې واچول لاسونه

شماره 1660

مخ دې اسمان، زلفې دې ورېځې

شماره 1661

په اوربل ورو ږمنځه راکاږه

شماره 1662

چې مرګی شته، ښادي که نشته

شماره 1663

زما د يار اوربل يې وران کړ

شماره 1664

باور مې نشي چې به روغ شم

شماره 1665

د هندوستان له مرګه تېر شه

شماره 1666

اوربل ته لنډې غوټې ورکړه

شماره 1667

اوربل يې بیا په مخ راخپور کړ

شماره 1668

اوربل يې پولې پولې راغی

شماره 1669

امېل د سرو زرو ښه ښکاري

شماره 1670

په وينو سور لکه ګلاب شه

شماره 1671

ګلابه دا قدر دې بس دی

شماره 1672

ګلونه ډېر درسره راوړه

شماره 1673

په تور اوربل مې جنګ جوړيږي

شماره 1674

زما خيالي اوربل به سپين وي

شماره 1675

په تناره مه ورغوړېږه

شماره 1676

باور مې نه شي چې به جوړ شم

شماره 1677

تبه مې نه ده چې به جوړ شم

شماره 1678

‏ قسمت يوه کړه او ما بله

شماره 1679

سپرلی به بیا په وطن راشي

شماره 1680

کمکۍ نجلۍ ګوره چې لمونځ کړي

شماره 1681

کمکۍ نجلۍ، ماللې سترګې

شماره 1682

کمکۍ نجلۍ، ماللې سترګې

شماره 1683

د تورو زلفو لو مې وکړ

شماره 1684

تور دې پېکی، نرۍ دې وروځې

شماره 1685

پېکی دې بیا په کوچو غوړ کړ

شماره 1686

پېکی يې یو خوا ته شانه کړ

شماره 1687

جینۍ ولاړه په لمانځه ده

شماره 1688

مورې کوچيانو ته مې ورکړه

شماره 1689

سپوږمۍ پر ما دې څه احسان دی

شماره 1690

که د دیدن باران یې نه وای

شماره 1691

پسرلی راغی، ګلان ډېر شول

شماره 1692

پرون پر پورې کلي راغلم

شماره 1693

له ګلو ډک اوربل پرې ټيټ کړه

شماره 1694

محفل يې ټول سپينه رڼا کړ

شماره 1695

مَېنه يم، منکره نه يم

شماره 1696

اوربل مې مخ باندې راخپور دی

شماره 1697

واړه سبق به درنه هېر کړم

شماره 1698

په تور اوربل مې لوبې مه کړه

شماره 1699

خلک په لومو مرغان نيسي

شماره 1700

جانانه جګه درته نه شوم

شماره 1701

جانانه جوړ به لېونی شې

شماره 1702

ته چې تر سيند راپورې وځې

شماره 1703

ته دې د زړه برجونه ټينګ کړه

شماره 1704

تورې دې سترګې، تور دې خال دی

شماره 1705

توره تیاره ده، نه دې وينم

شماره 1706

ته مسافر د تور دکن شوې

شماره 1707

په کشمالو کې ورته پټ شوم

شماره 1708

د هندوستان له مرګه تېر شه

شماره 1709

جانانه خپل وطن ته راشه

شماره 1710

په سترګو ړوند شې، راته ګوره

شماره 1711

په سترګو ړوند شې، راته ګوره

شماره 1712

د اوربلونو سوداګره

شماره 1713

په تور اوربل ګټلی ما يې

شماره 1714

په تروږمۍ کې رڼا راغله

شماره 1715

په شمله ګۍ دې ګل کتار کړل

شماره 1716

په تور اوربل مې سلام وايه

شماره 1717

زما دې بیا تمه پيدا کړه

شماره 1718

زلفې اوربل دې توره شپه وه

شماره 1719

زړه مې غمونه لاندې باسي

شماره 1720

روپۍ څوک څه کوي جانانه

شماره 1721

په لښتي ټوپ کړه بیا راټوپ کړه

شماره 1722

د کيږدۍ خوا ته یې ولاړه

شماره 1723

پر بام ولاړې هوادارې

شماره 1724

د سور کونډو پر ماتم ژاړم

شماره 1725

د تور اوربل په پاچاهۍ کې

شماره 1726

د اوربل سيوری دې رنګي شو

شماره 1727

د ارغوان ګلونه راوړه

شماره 1728

دا تور اوربل دې کړه دوه ځایه

شماره 1729

د مازدیګر سيوري کاږه شول

شماره 1730

خدای دې زما د باغچې ګل کړه

شماره 1731

جانانه مرې که پاتې کېږې

شماره 1732

زلفې اوږدې پرېږدم، که لنډې

شماره 1733

زلفې به ستا د تورې بند کړم

شماره 1734

زلفې يې پر مخ کړۍ کړۍ کړې

شماره 1735

زلفې دې بیا پر مخ خورې کړې

شماره 1736

زلفې دې تاو پر مخ پرتې دي

شماره 1737

زلفې دې تاو کړې، کات دې ورکړ

شماره 1738

زلفې دې تورې پر مخ زانګي

شماره 1739

زلفې مې تاو کړې، کږې نه شوې

شماره 1740

زلفې دې دام، خال دې دانه ده

شماره 1741

زلفې مې ټولې تر تا ځار دي

شماره 1742

زلفې مې یار کږې وږې کړې

شماره 1743

سپېدې وچاودې سبا شو

شماره 1744

ستا پە اوربل مې دې قسم وي

شماره 1745

سر دې د تور لحد نه هسک کړه

شماره 1746

ستا دې قسم وي چې زرګر شه

شماره 1747

ساه مې په لنډه لنډه خيژي

شماره 1748

ولې بە زە ورپسې نە مرم

شماره 1749

کە خدای کول لالی بە راشي

شماره 1750

سر دې اسمان، څڼې دې ورېځې

شماره 1751

ستا په دالان کې اثري شوم

شماره 1752

د غرمې خوب خو جینکۍ کړي

شماره 1753

د سهار باده په ورو ورو ځه

شماره 1754

د یار مې غونډې منډې څڼې

شماره 1755

وطن خو تا ظالمې/ماللې ړنګ کړو

شماره 1756

وطن خو تا ظالمې/ماللې ړنګ کړو

شماره 1757

د څادر ټال دې لېونی کړم

شماره 1758

تلي د پښو مې شول تڼاکې

شماره 1759

کلي کې ستا د راتلو غږ دی

شماره 1760

بېلتون دې قدر په ما زيات کړ

شماره 1761

هلکه ستا د زړه لپاره

شماره 1762

د مسافر جانان لپاره

شماره 1763

مسافرۍ خوړلیه یاره

شماره 1764

په جینکو کې پټه مه ځه

شماره 1765

د دریابونو لامبوزن وم

شماره 1766

ولې دې سر په زنګنو کړ

شماره 1767

له زنګنو نه سر اوچت کړه

شماره 1768

د بېلتانه په ژرنده راغلم

شماره 1769

ولې دې سر په زنګنو کړ

شماره 1770

خلک سندرو ته ګډيږي

شماره 1771

کله چې تېر وخت را په ياد کړم

شماره 1772

اشنا مې پېژنم له لرې

شماره 1773

په زړه مې غر د ګيلو پروت دی

شماره 1774

ما ته خوب راغی ويده کېږم

شماره 1775

پوره دې نه کړه خپله هوډه

شماره 1776

په لوی دریاب کې لمبېدمه

شماره 1777

زنګون مې نه دی لګولی

شماره 1778

سترګه د لمر تندي ته راغله

شماره 1779

د زنې/شونډې خال دې مجلسي دی

شماره 1780

قلم قلم درپسې زه شوم/غم دې زما له تندي خېژي

شماره 1781

پېزوان کودی کړه، اوبه راکړه

شماره 1782

که سل اویا کلونه تېر شي

شماره 1783

ټيک په تندي، پېزوان په شونډو

شماره 1784

قلمه مات شې، بخته واووړې

شماره 1785

دا تور اوربل دې کړه دوه ځایه

شماره 1786

زما د لیلا تندی پراخ دی

شماره 1787

تندی وهم په ژړا ژاړم

شماره 1788

تندی وهم په ژړا ژاړم

شماره 1789

د غم کوټه، د غم تیاره ده

شماره 1790

بېلتونه دا دې څه انصاف دی

شماره 1791

په سر سرتور، په زړه غمجن يم

شماره 1792

تندی مې سوی دی عالمه

شماره 1793

زه له اشنا نه ګیله نه کړم

شماره 1794

نصیب تقدیر ته ګناه نشته

شماره 1795

لاس په تندي درته ولاړ یم

شماره 1796

لاس په تندي درته ولاړ يم

شماره 1797

تنديه داغ به درله درکړم

شماره 1798

اشنا له ما نه ګيله من دی

شماره 1799

د بېلتانه کوټوال بندي کړم

شماره 1800

بېلتون مې زړه ته پانې ورکړې

شماره 1801

تور مې که د تور تندي ګل دی

شماره 1802

یار مې په جنګ کې توره وکړه

شماره 1803

ټټر مې تورو ته ستا ونيو

شماره 1804

د تندي خال دې داسې زېب کا

شماره 1805

له سترغلیو مې ځي وینې

شماره 1806

که په سلام ته خوشحالېږې

شماره 1807

نن له اسمانه کاڼي اوري

شماره 1808

هرکله راشې د یار غمه

شماره 1809

د دېوال شا ته پناه لاړې

شماره 1810

شین خال دې اېښی په جبین دی

شماره 1811

ولې به زه ورپسې نه مرم

شماره 1812

په مناسب دې نه پوهېږم

شماره 1813

وروځې لیندۍ، باڼه دې غشي

شماره 1814

غم دې پر ما باندې چاپېر دی

شماره 1815

ستا تور باڼه مې په زړه خښ دي

شماره 1816

باد د کابل له لوري راغی

شماره 1817

باغ ته راځه، مخ کې ولاړ يم

شماره 1818

د زلفو سيوری دې رنګي شو

شماره 1819

مخ له سالو څنګه بهر کړم

شماره 1820

ډوډۍ خو نه ده چې پرې موړ شې

شماره 1821

تورې مې سترګې، تورې زلفې

شماره 1822

خدای دې زما د غېږ رباب کړه

شماره 1823

لوړه دې پوزه، غټې دې سترګې

شماره 1824

خوله دې دوکان، غومبري رخت ده

شماره 1825

مور يې چاړه په لاس ګرځيږي

شماره 1826

د سهار چرګه غاړې وخورې

شماره 1827

افسوس افسوس ارمان ارمان دی

شماره 1828

ما ښاماران له غاړې تاو کړل

شماره 1829

اوښانو بيا غاړې کږې کړې

شماره 1830

په تور اوربل ګټلی ما يې

شماره 1831

شه په ولاړې راتر غاړه

شماره 1832

په سپينه خوله لېونی مست دی

شماره 1833

کمیس دې تور، غاړه دې برګه

شماره 1834

غندل دې غاړه، خوله دې ګل ده

شماره 1835

خال خو دې شین، غاړه دې سپينه

شماره 1836

ته د کوهاټ په غاښي راشه

شماره 1837

صدف دندان، بلوري غاړه

شماره 1838

خوله دې ګلاب، شونډې غوټۍ دي

شماره 1839

د خیال اوږۍ مې ده په غاړه

شماره 1840

د سيند پر غاړه شومه بنده

شماره 1841

غندل دې غاړه، خوله دې ګل ده

شماره 1842

بې تا وطن شو، را نه پاتې

شماره 1843

زما سپېره قسمت ته ګوره

شماره 1844

د سوات پر غاړه مې يار بایلود

شماره 1845

اول دې قد راسره سم کړه

شماره 1846

په ډک محفل کې غاړه راکړه

شماره 1847

غاړه دې جګه راته نیسه

شماره 1848

چرګه مرۍ کې د ناسور شه

شماره 1849

خدای دې زما د غېږ رباب کړه

شماره 1850

د چا له قصده غاړه راکړه

شماره 1851

راشه پر کټ راسره کېنه

شماره 1852

چې غم کړې، غم به دې کور شي

شماره 1853

د غره پر سر ښکاري/هوسۍ نارې کړې

شماره 1854

خاونده لرې مې واده کړې

شماره 1855

تا به د خپلې غاړې هار کړم

شماره 1856

د سيند هغې غاړې ګلابه

شماره 1857

زرګره یاره مه ډارېږه

شماره 1858

د تور لحد غاړې ته راشه

شماره 1859

په حوصله راغاړې وځه

شماره 1860

سر خو مې هله درښکاره کړ

شماره 1861

خدای دې د رود د غاړې ګل کړه

شماره 1862

ټوپکو بيا غاړې رڼې کړې

شماره 1863

اشنا سور ګل د کوه طور دی

شماره 1864

اوښکې مې سيند غوندې بهيږي

شماره 1865

پاڅه سبا شو ښکلیه یاره

شماره 1866

ښه ژوند له ما سره راواخله

شماره 1867

د قبر غاړې ته مې راشه

شماره 1868

لاس به دې غاړې ته پرې نه ږدم

شماره 1869

لاس به دې غاړې ته پرې نه ږدم

شماره 1870

د ګورستان/قبر غاړې ته راشه

شماره 1871

په جوپه تللی یار مې راغی

شماره 1872

په دیدن کله مړېده شته

شماره 1873

توپکو بیا غاړې کږې کړې

شماره 1874

عاشقه صبر وظیفه کړه

شماره 1875

د شالیلا د غاړې هاره

شماره 1876

سود مې د یار ورباندې نشي

شماره 1877

که دا د خوب لیده رښتیا وي

شماره 1878

لاړ شه، په پورې غاړې کېنه

شماره 1879

په هدیرو راشه زرګره

شماره 1880

خلکو اختر کې غاړې ورکړې

شماره 1881

د اوښو غاړې مې خولې شوې

شماره 1882

اباسين راغی غاړې غاړې

شماره 1883

بيا د اوښانو غاړې شوې جګې

شماره 1884

د اباسين د غاړې ګله

شماره 1885

د ګودر غاړې دې اغزي کړل

شماره 1886

د ګودر غاړې ته ورګوره

شماره 1887

مازديګر پېغلې ښې اغلې

شماره 1888

جانانه ستا د زړه لپاره

شماره 1889

د دې ګودر غاړې ته ګورئ

شماره 1890

زه به ترې څنګه نه ځارېږم

شماره 1891

د خیال اوږۍ مې ده په غاړه

شماره 1892

خدای به دې بله چاره وکړي

شماره 1893

مولا دې بله زېرمه وکړه

شماره 1894

یا مې ته غوټه د ګرېوان کړه

شماره 1895

اوږۍ د غاړې بنديوانه

شماره 1896

اختر په ټوکو ټوکو راغی

شماره 1897

اوږۍ په غاړه، جينۍ لاړه

شماره 1898

رنګ دې زما د یار په شان دي

شماره 1899

پټ د ګودر په غاړه کېنه

شماره 1900

دا د ګودر غاړه را واخله

شماره 1901

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 1902

د ګودر غاړه پرې ښايسته ده

شماره 1903

ديدن په سيند کې رالاهو کړه

شماره 1904

د ګودر غاړه به ښايسته کړي/د ګودر هر مازديګری ښه وي

شماره 1905

ولې به زه ورپسې نه مرم

شماره 1906

شال يې په سر، اوږۍ په غاړه

شماره 1907

سترګې هوسۍ، صراحي غاړه

شماره 1908

د غره لمن، د ګودر غاړه

شماره 1909

د غره لمن، د ګودر غاړه

شماره 1910

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

شماره 1911

که ته رښتيا په ما مَېن يې

شماره 1912

د ګودر غاړه پرې ښايسته ده

شماره 1913

د ګودر غاړه ورته نيسه

شماره 1914

د ګودر غاړه ورته نيسم

شماره 1915

نن د ګودر په غاړه مه ځه

شماره 1916

نن د ګودر په غاړه مه ځه

شماره 1917

پورته د سيند غاړه رانيسه

شماره 1918

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 1919

د ګودر غاړه ورته نيسه

شماره 1920

ستا د دیدن په تمه تمه

شماره 1921

کچکول په غاړه، قلندر یم

شماره 1922

خاورې ایرې به دې راټول کړم

شماره 1923

چې مې د ګور په غاړه راشې

شماره 1924

صبر مې زړه ته نه کوزيږي

شماره 1925

زما نصيب کې جانان نشته

شماره 1926

د کوټې ور دې مخامخ دی

شماره 1927

جانانه ستا د زړه لپاره

شماره 1928

زما اختر ته جامې نشته

شماره 1929

چيلم د سرو، غاړه د سپينو

شماره 1930

وړه دې وکړم لويه نه شوم

شماره 1931

اسمان په ستورو ښایسته دی

شماره 1932

د پېغلې خوله شینکی کارېز دی

شماره 1933

د کال خواري مې اوبو يووړه

شماره 1934

زه سرتور سر، پړي په غاړه

شماره 1935

مه خپه کېږه، غاړه راکړه

شماره 1936

ستا د هجران شتۍ زخمي کړم

شماره 1937

د طبیبانو دارو نه خورم

شماره 1938

مسافر خپل وطن ته بوځه

شماره 1939

ورشه په زوره ورته وایه

شماره 1940

له خپله ژونده دې کړم تنګه

شماره 1941

د ښو ټوپکو استاکاره

شماره 1942

خونکار باڼه دې غشي ولي

شماره 1943

خونکار باڼه دې غشي ولي

شماره 1944

په لاره ځم ټوله شرنګېږم

شماره 1945

ستا په يو غږ رنګ ژېړ شو

شماره 1946

د ګودر غاړه يې ناغه کړه

شماره 1947

زما مرګی په خپل وطن کړې

شماره 1948

په سور سالو پر بام ولاړه

شماره 1949

په سر سالو، امېل په غاړه

شماره 1950

چې نيمه شپه شوه، ته را نه غلې

شماره 1951

غزا ته لاړ شه چې غازي شي

شماره 1952

راځه راځه زما جانانه

شماره 1953

لیلا له نازه لېونۍ شوه

شماره 1954

لاس مې پر غاړه راچاپېر کړه

شماره 1955

دا ستا رسۍ، زما یې غاړه

شماره 1956

دنګه دې ونه، دنګه غاړه

شماره 1957

يو ځلې ټينګه غاړه راکړه

شماره 1958

له ما نه دواړه کاره نه شي

شماره 1959

زما چې نه منې خبره

شماره 1960

که مې په خپل يار کې پښتو وای

شماره 1961

لحده ټينګه غاړه ورکړه

شماره 1962

توره په لاس ټوپک په غاړه

شماره 1963

دا مخ دې ګل، ځنګل دې غاړه

شماره 1964

یو ځل خو غاړه غړۍ راشه

شماره 1965

په سرتور، پړي په غاړه

شماره 1966

دیدن دې سل ګزه کوهی دی

شماره 1967

د سمندر په غاړه ناست يم

شماره 1968

راځه چې غاړه غړۍ پرېوزو

شماره 1969

والله بالله کې به دې پرېږدم

شماره 1970

تر نوراني غاړې دې ځار شم

شماره 1971

زما په غاړه دې شړۍ وي

شماره 1972

پر څنګل سر راسره کېږده

شماره 1973

چې مسافر جانان مې راشي

شماره 1974

یار مې هندو زه مسلمان یم

شماره 1975

خاونده دا ګناه مې معاف کړې

شماره 1976

غاټول به ټول، امېل به جوړ کړم

شماره 1977

زما جانان ګل د رامبېل دی

شماره 1978

امین پرې وکړئ، سوال مې دا دی

شماره 1979

د لیلا دوه ځايه دیدن دی

شماره 1980

د سيند په غاړه دې ګل راکړ

شماره 1981

ته د لښتي په غاړه کېنه

شماره 1982

تور دې پړونی، سره يې غاړه

شماره 1983

توره په لاس، بوړی په غاړه

شماره 1984

جانانه ښه دی چې زخمي شوې

شماره 1985

حاصل مې هيڅ ورځنې نه کړل

شماره 1986

خال خو دې شین، غاړه دې سپينه

شماره 1987

زما ارمان ختلی نه دی

شماره 1988

د غاړه کۍ په پړک راخېژه

شماره 1989

د لیلا دوه ځایه ناستی دی

شماره 1990

دنګه دې غاړه، دنګه ونه

شماره 1991

د هدیرې په بره غاړه

شماره 1992

غاړه غړۍ به درقربان شم

شماره 1993

زه د اشنا په لور روان شوم

شماره 1994

د دانه دار هیکل مېرمنې

شماره 1995

کټ مې د ګور په غاړه کېږده

شماره 1996

که مې پر قبر جانان راشي

شماره 1997

نن له کابله توتیان لاړل

شماره 1998

بیا له کابله توتیان راغلل

شماره 1999

زه د جانان په ننداره شوم

شماره 2000

ستا صراحي/د هیلۍ په شان غړۍ ده

شماره 2001

په سترګو ړوند شې، راته ګوره

شماره 2002

د جینۍ درې لوېشتې غړۍ ده

شماره 2003

زړه مې له سرو سکروټو ډک دی

شماره 2004

د اشنا دې ظلم ته ګوره

شماره 2005

ژر ژر د شهادت کلمه وایه

شماره 2006

ماښامه ستونی مې راډک دی

شماره 2007

د کټ په لنګه راته کېنه

شماره 2008

په کټ کې دوه ګوتې ځای راکړه

شماره 2009

خدای دې زما د غېږ رباب کړه

شماره 2010

قلم دې مات، ګوتې دې پرې شه

شماره 2011

اوربل په توره نه ړنګيږي

شماره 2012

ياره د سر سالو مې زوړ شو

شماره 2013

جانان په زین کې راته کوز شو

شماره 2014

دریا ته شرنګ د ګوتو ورکړه

شماره 2015

ما ته پينځه ګوتې د سرو کړه

شماره 2016

مور دې له ما سره رضا ده

شماره 2017

که خدای په ګوتو باندې راکړې

شماره 2018

جانانه څنګه دیدن دروړم

شماره 2019

سپوږميه کړنګ وهه راخېژه

شماره 2020

مورې دا دوه ګوتې راسرې کړه

شماره 2021

دریا ته شرنګ د ګوتو ورکړه

شماره 2022

تنبل په درز وهه شيرينې

شماره 2023

د تنبل غږ دې لېونی کړم

شماره 2024

تر نیمو شپو مې لار څارله

شماره 2025

ستا په نصیب کې بری نشته

شماره 2026

بېلتون دې داسې احساسیږي

شماره 2027

قلم په لاس کاغذ په ګوتو

شماره 2028

راشه په زړه مې ګوتې کېږده

شماره 2029

سترګې خو هر چا تورولې

شماره 2030

اسماني تندره پرې راپرېوزه

شماره 2031

ستا د راتلو لوظ ميرات شه

شماره 2032

راشه په زړه مې ګوتې کېږده

شماره 2033

چې لو کوې ګوتې به پرې کړې

شماره 2034

چې لو کوې ګوتې به پرې کړې

شماره 2035

په ناعلاجه مرض پروت يم

شماره 2036

تر کلا دوې ګوتې سر جګ کړه

شماره 2037

د زړه په سر مې ګوتي کېږده

شماره 2038

دا ستا په غوږ والۍ خوځيږي

شماره 2039

قلم په لاس ګوتې مې ريږدي

شماره 2040

قلم به مات ګوتې به پرې کړم

شماره 2041

چې لو ولور شي، خواري زور شي

شماره 2042

دېوال سوری کړه دسمال/ګوتې راکړه

شماره 2043

راشه په زړه مې ګوتې کېږده

شماره 2044

هر سړی ګوته ورته نيسي

شماره 2045

بېلتون رباب په لاس کې راکړ

شماره 2046

راشه په زړه مې ګوتې کېږده

شماره 2047

زما په مخ لاړې راتو کړئ

شماره 2048

که ځان په سلو رنګو جوړ کړې

شماره 2049

ستا په یارۍ کې سودايي شومه

شماره 2050

چې لو کوې، ګوتې به پرې کړې

شماره 2051

پر لارې ځمه، ګوتې موښم

شماره 2052

زه دې خالونو لېونی کړم

شماره 2053

قلم به مات، ګوتې به پرې کړم

شماره 2054

قلم به مات، ګوتې به پرې کړم

شماره 2055

قلم په لاس ګوتې مې ريږدي

شماره 2056

قلم په لاس، ګوتې مې رېږدي

شماره 2057

له ښکې را مه شې غنم لوه

شماره 2058

سپينه دې خوله، سپينې دې مټې/بانکې

شماره 2059

وطن خو تا ظالمې/ماللې ړنګ کړو

شماره 2060

د خوشحالۍ ساعته راشه

شماره 2061

مټې مې وتړئ، شا بېرته

شماره 2062

کميس دې تور، مټې دې سپينې

شماره 2063

جینۍ په باغ کې کالي مینځي

شماره 2064

کوتره باز وخوړه خدایه

شماره 2065

پيره منګول مې په سر نيسه

شماره 2066

زیارته ولې نه رارسې

شماره 2067

منګول امبور کړه، ما پرې نيسه

شماره 2068

لکه د زرکې سرې دې نوکې

شماره 2069

د مور ملوکې، سرې دې نوکې

شماره 2070

د کور ملوکې، سرې دې نوکې

شماره 2071

د مور ملوکې، سرې دې نوکې

شماره 2072

د مور ملوکې، سرې دې نوکې

شماره 2073

سترګې دې باز، زړه مې تومه ده

شماره 2074

که مې له خدایه کمه نه وای

شماره 2075

نوک و وری کله بېليږي

شماره 2076

سپږه پر نوک، په ټس مړه کيږي

شماره 2077

چيلم د سرو، غاړه د سپينو

شماره 2078

اختر نژدې دی، روژه لاړه

شماره 2079

د پېشمني اورونه بل شول

شماره 2080

سترګې د باز پە شان غورځنګ کا

شماره 2081

بیا به مې لاسو ته رانشې

شماره 2082

ښکار یې زما غریب صورت کړ

شماره 2083

سترګې یې بیا تورې کړه خلکه

شماره 2084

ګودر ته ځم، اوبه به راوړم

شماره 2085

منګيه مات شې دړې وړې

شماره 2086

د پسرلي لوونه ګډ شول

شماره 2087

له ما نه ته ښه یې منګیه

شماره 2088

جینکو غبرګې ګوتې سرې کړې

شماره 2089

په زړه مې سرې منګولې کېږده

شماره 2090

که دې زما په سلام ښه شي

شماره 2091

اختر نژدې دی، روژه لاړه

شماره 2092

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2093

سترګې یې بیا تورې کړه خلکه

شماره 2094

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2095

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2096

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2097

زما د لاس ګوتې د سرو کړه

شماره 2098

چيلم د سرو، غاړه د سپينو

شماره 2099

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2100

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2101

تلي د پښو مې شول تڼاکې

شماره 2102

د تورو زلفو په ځنګل کې

شماره 2103

چې درنه ځم، منګول دې راکړه

شماره 2104

څه شو که ناسته مې دلې ده/که په صورت درنه جدا یم

شماره 2105

په زړه مې سپينه منګول کېږده

شماره 2106

چې روانېږې منګول راکړه

شماره 2107

خدای دې زما کړه غونډې منډې

شماره 2108

د جينۍ سپينې سپينې مټې

شماره 2109

عالمه ټګه زمانه ده

شماره 2110

لکه د مچ منګولې مروړم

شماره 2111

که دې وطن راسره پرېښود

شماره 2112

پر لارې سر منګولې راغله

شماره 2113

چې رانه ځې، منګول دې راکړه

شماره 2114

مړاوی ګلاب په لار کې پروت وم

شماره 2115

سترګې مې ستا سترګو ته ګوري

شماره 2116

زرې زرې ترې کور ته راغلم

شماره 2117

خدای دې زما د منګول باغ کړه

شماره 2118

دیدن د خدای په اراده دی

شماره 2119

نیمزالې روټه دې ډوډۍ شه

شماره 2120

زما له کفنه وینه څاڅي

شماره 2121

سترګې مې ډېرې ولیدلې

شماره 2122

نن مې خپه زړګی خوشحال دی

شماره 2123

په زړه مې ځای د ګیلو نه شته

شماره 2124

ژوند ته دې هغه خوشحاليږي

شماره 2125

غماز که کلي کې مو نه وای

شماره 2126

زړګی زما روغ لېونی شو

شماره 2127

چې سر زما وي، څنګل ستا وي

شماره 2128

سبا ته بیا د جنګ وعده ده

شماره 2129

سر په کږې څنګلې ږدمه

شماره 2130

يار د څنګل په خوب عادت و

شماره 2131

د لېونۍ ارمان پوره شو

شماره 2132

ګرانې څنګل راته خوره کړه

شماره 2133

چې سر زما وي څنګل ستا وي

شماره 2134

نن دې په سپينه څنګل پروت وای

شماره 2135

سر ته مې خپله څنګل لاندې

شماره 2136

سر پر کږه څنګله کېږده

شماره 2137

سر په کږه څنګله کېږده

شماره 2138

سر په کږه/نرۍ څنګله کېږده

شماره 2139

اختره ستا په راتلو څه کړم

شماره 2140

جنګ خو نن بیا جوس ته راغی

شماره 2141

چې مړوندونو کې مې تنګ وو

شماره 2142

سر دې زما په څنګل کېږده

شماره 2143

سر مې په ښۍ څنګلې کېږده

شماره 2144

پر څنګل سر راسره کېږده

شماره 2145

زیارته تا لره درځمه

شماره 2146

له ما نه، نور صبر نه شي

شماره 2147

ځان ته چې و نه وايې ځوان

شماره 2148

جانانه هلته به مې هېر شې

شماره 2149

ځمکې قسم به درته درکړم

شماره 2150

د مړوند خوب مې پرې حرام دی

شماره 2151

زما دې ځای پر بر تيرا کړ

شماره 2152

زما هغه ساعت ياديږي

شماره 2153

شکر کوه ناشکري مه کړه

شماره 2154

بې سپين مړونده عمر تېر شو

شماره 2155

اخر به ما په چا حلال کړې

شماره 2156

په ګړنګو درسره تللای

شماره 2157

مخ په مړوند کله پټيږي

شماره 2158

مخ په مړوند کله پټيږي

شماره 2159

تر دې لا ښه ژوندون بل نشته

شماره 2160

جانان اوس هاغه جانان نه دی

شماره 2161

هغه اشنا، نه اشنا کيږي

شماره 2162

نن مې دا ښی مړوند خوږيږي

شماره 2163

که سپين مړوند مې یې نصیب نشو

شماره 2164

توره به نه کړې، نو به څه کړې

شماره 2165

ټوټې ټوټې ورپسې زه يم

شماره 2166

کور دې په شنو ونو کې پټ دی

شماره 2167

لېچې مې ډکې له بنګړو کړه

شماره 2168

لېچې مې ډکې له بنګړو دي

شماره 2169

مسافري دې خدای په خیر شه

شماره 2170

په کومو لاسو دې حلال کړو

شماره 2171

خیر دی که لېچې مې خالي وي

شماره 2172

رب دې زما کړه غونډې منډې

شماره 2173

دا سپينه لېچه دې اوږده کړه

شماره 2174

د لیلا دومره مينه بس ده

شماره 2175

چې رخصت اخلې، په شا ګوره

شماره 2176

په لاره ځم، په شا شا ګورم

شماره 2177

ما درته وخندل، تا شا کړه

شماره 2178

له مخامخ سترګو دې ځار شم

شماره 2179

جانان په تلو کې په شا ګوري

شماره 2180

جینۍ په دوه سترګو ړنده شې

شماره 2181

ژوند ته په شا ته شا ته ګورم

شماره 2182

زه د بېلتون د جګړې نه يم

شماره 2183

چې مخکې ځې او شا ته ګورې

شماره 2184

راشه چې دواړه سره لاړ شو

شماره 2185

که مې دښمن ته جنګ کې شا کړه

شماره 2186

راشه پر قبر مې اور بل کړه

شماره 2187

تر مخامخ ناستې دې ځار شم

شماره 2188

راشه د ناز خبرې وکړه

شماره 2189

لاس مې ترشا وتړئ خلکو

شماره 2190

له بې وسۍ مې درته شا کړه

شماره 2191

چې دې په کټ کې راته شا کړه

شماره 2192

د کور په شا مې رنځور پروت دی

شماره 2193

جانانه ستا د زړه لپاره

شماره 2194

يا به زما سترګې ښې نه وې

شماره 2195

د کلا شا کړکۍ ته راشه

شماره 2196

په پورې شا مې لالی لو کړي

شماره 2197

جینۍ د مور تر شا چې خاندي

شماره 2198

سپوږمۍ به ډېره شي حیرانه

شماره 2199

اشنا په نورو ګلو مست دی

شماره 2200

مازديګر پېغلې ښې اغلې

شماره 2201

ښه ده چې ستا له يارۍ خلاص شوم

شماره 2202

د جانان بد د ولو منځ دی

شماره 2203

مټې مې وتړئ، شا بېرته

شماره 2204

د دېوال شا ته پناه لاړې

شماره 2205

کله چې تېر وخت را په ياد کړم

شماره 2206

زلفې يې شا ته واړولې

شماره 2207

ما وېل، زلفې دې کړه شا ته

شماره 2208

خولګۍ دې خورمه نه مړېږم

شماره 2209

د غنمرنګې جينۍ وروره

شماره 2210

په لاره ځم خو په شا ګورم

شماره 2211

ته په مخ ځه مه ايسارېږه

شماره 2212

جانانه جنګ نه په شا نشې

شماره 2213

خاونده څنګه به زه نه مرم

شماره 2214

وطن د ژېړو ګلو باغ دی

شماره 2215

لاس مې تر شا وتړئ دواړه

شماره 2216

په سفر ځې، شا ته راګوره

شماره 2217

وطن د ژېړو ګلو باغ دی

شماره 2218

غمونه شا ته کړه جانانه

شماره 2219

غم پسې شا ګرځه جانانه

شماره 2220

شا خو دې راته کړه، رهي شوې

شماره 2221

زما پر شناخته باندې تو کړئ

شماره 2222

د شاه زلمي د کلا شا ته

شماره 2223

د جانان غم به مې هېر نشي

شماره 2224

د مور او لور سخته بېلتونه

شماره 2225

په درست وطن کې اوازه شوه

شماره 2226

په وړاندې ځې، په شا راګورې

شماره 2227

غماز په زړه سورۍ سورۍ کړم

شماره 2228

توپک دې بیا په ولیو سپور کړ

شماره 2229

د سينې جړق مې ورته ورکړ

شماره 2230

باز دې زما پر اوږو کيني

شماره 2231

په ښامارانو مې و نه خورې

شماره 2232

بيا د سهار بانګونه وشول

شماره 2233

کلي کې نر ژڼکی لالی دی

شماره 2234

د زړګي زور مې ختم شوی

شماره 2235

ژوندونه بار یې د سکروټو

شماره 2236

خويندې د کور له وروره څه وړي

شماره 2237

په میرات هر څوک میراتيږي

شماره 2238

تا ته چې زما پېغور بد ښکاري

شماره 2239

بوړی ډک په اوږو کېږده

شماره 2240

څادر دې بیا په اوږو کېښود

شماره 2241

زړه مې بې واره درزيږي

شماره 2242

ستا له سرپوش/بوړي توپکه ځار شم

شماره 2243

چې اوږه نه خوري، بوی ترې نه ځي

شماره 2244

د جينکو تعليم په کار دی

شماره 2245

جغ په اوږه چوکه په لاس کې

شماره 2246

لالیه ملا تړه، غیرت کړه

شماره 2247

شکر دی وروڼه مې جوړه دي

شماره 2248

ستا پر بشره چې زه شیدا شوم

شماره 2249

د ازادۍ سندرې وايم

شماره 2250

زلمي ولاړ، توره تر ملا دي

شماره 2251

جنګ مو د کلی منځ ته راغی

شماره 2252

ټک مې د ملا پيوندو وکړ

شماره 2253

په خندا شنه شوې، په ملا ماته

شماره 2254

لالیه ته اجازه راکړه

شماره 2255

اسلام اباد کې مې رایاد شوې

شماره 2256

په صبر صبر پوره نشوه

شماره 2257

جانانه ملا وتړه جنګ دی

شماره 2258

ملاوې تړي په بېړه بېړه

شماره 2259

ستا د نېستۍ پېغور يې راکړو

شماره 2260

د الف قدم مې لکه جیم شو

شماره 2261

سړی په نيمه لار کې پريږدي

شماره 2262

ښه ملا تړلی يار مې ورک شو

شماره 2263

ملاتړلي مې میرات شول

شماره 2264

يوه ځولۍ غم خو رانه واخله

شماره 2265

ږلۍ دې ستا په فصل راشي

شماره 2266

پښتون په هر ځای پېژندای شي

شماره 2267

جينۍ نرۍ په ملا کې نيسه

شماره 2268

پر سر مې مه وهه، خوارېږم

شماره 2269

له خندا شنه، په ملا کږه شوې

شماره 2270

په ملا کږه شوه ماته نشوه

شماره 2271

وطنه زېری مې درباندې

شماره 2272

نن مې پستې پنډۍ/ملا خوږيږي

شماره 2273

د پېشلمي نارې شروع شوې

شماره 2274

ملا مې نری منګی مې دروند دی

شماره 2275

کلاله غبرګ زامن دې ومره

شماره 2276

زه خو به بیا منګی ډک نه کړم

شماره 2277

ملا دې نرۍ، منګی دې غټ دی

شماره 2278

ګودر/اوبو ته ځم راپسې راشه

شماره 2279

اشنا مې پېژنم له لرې

شماره 2280

زلفې اوږدې، یوه کمڅۍ کړه

شماره 2281

د تورو زلفو یو تار راکړه

شماره 2282

ډډې مې ستا غمونو وسوې

شماره 2283

ما د جانان د کټ بازو کړې

شماره 2284

کوټه مې توره په لوګي ده

شماره 2285

بروزي ډېر راته راوړه

شماره 2286

د کندهار په بره ډډه

شماره 2287

په خوله دې هيڅ راته و نه وېل

شماره 2288

زړه مې له سرو سکروټو ډک دی

شماره 2289

له یاره زړه بېلول ګران دي

شماره 2290

بدن دریاب، زړه مې ګودر دی

شماره 2291

په خلاصو سترګو لالی بایلم

شماره 2292

چې په مرض مې نه پوهېږې

شماره 2293

زړه مې له تورو وينو ډنډ شو

شماره 2294

کمیس دې تور، غاړه دې برګه

شماره 2295

زما په رګ رګ کې اوسېږې

شماره 2296

کاشکې چې زه د ملک لور وای

شماره 2297

هیکل خو ښه دی په نامه دی

شماره 2298

پروردګار دې ورته ټينګ کړه

شماره 2299

ځان یې تیار کړ، روانيږي

شماره 2300

رانجه د تورو سترګو کار دی

شماره 2301

پلار یې د بر کلي ملک دی

شماره 2302

ورځ به په ما توره تياره کړي

شماره 2303

صورت مې ټول درته رېږديږي

شماره 2304

سترګې مې تا ته تورولې

شماره 2305

سترګې مې تورې په رنجو شي

شماره 2306

سترګې یې تورې په څنګ ګوري

شماره 2307

سترګې دې تورې په څنګ ګورې

شماره 2308

سترګې دې تورې په رنجو کړه

شماره 2309

سترګو ته رش د رنجو ورکړه

شماره 2310

د سترګو تور لالی مې تللی

شماره 2311

جانانه ومې غولولې

شماره 2312

سترګې یې تورې په رنجو دي

شماره 2313

اور شه په تورو رنجو پورې

شماره 2314

هلکه مرې که پاتې کېږې

شماره 2315

چې مازديګر شي بیا مې ګوره

شماره 2316

خیر دی که زه لېونی کېږم

شماره 2317

د جونو زړونه پولادي دي

شماره 2318

زما ترې تمه نه پرې کیږي

شماره 2319

د مینې جال راباندې خپور دی

شماره 2320

زلفې ول ول کړه، سترګې تورې

شماره 2321

جينۍ وړه، د يارۍ نه ده

شماره 2322

جانانه ستا د زړه لپاره

شماره 2323

په دېواله مې سر اوچت کړ

شماره 2324

چينار به ولې سر لوړ نه کا

شماره 2325

ورځ به ما تپه تیاره کړې

شماره 2326

ناترسې خلک دې کسکر کړل

شماره 2327

سترګې مې تا پسې خوږيږي

شماره 2328

سترګې دې سرې لکه د زرکې

شماره 2329

د بانجاره د رنجو خاله

شماره 2330

سترګې مې تورې په رنجو دي

شماره 2331

د پيربابا د رانجو زور دی

شماره 2332

سترګې دې تورې راته ګورې

شماره 2333

سترګې دې تورې اور راپورې

شماره 2334

سترګې دې ډېرې اثردارې

شماره 2335

زما ړانده کسي به جوړ شي

شماره 2336

رنجلومه جوړه د یارۍ کړه

شماره 2337

کور ته په لاس کې رانجه نه وړم

شماره 2338

د جینۍ تورو سترګو وسووم

شماره 2339

چې زه دې وليدم بېمار شوې

شماره 2340

رانجه دې ورک شي ژر پاکيږي

شماره 2341

راشه ايين رانجه دې واخله

شماره 2342

خدایه زما جانان زما کړې

شماره 2343

زه به رانجه ترې ځان ته جوړ کړم

شماره 2344

د جانان دې ستم ته ګوره

شماره 2345

زه به تر هغه سترګې تورې نه کړم

شماره 2346

د اشنا تورو سترګو تور کړم

شماره 2347

په کتابونو کې څه نشته

شماره 2348

زه دې په تورو سترګو تور کړم

شماره 2349

د تورو سترګو اشارې دي

شماره 2350

په تورو سترګو دې مَېن کړم

شماره 2351

په تورو سترګو يې يې شهيد کړم

شماره 2352

د تورو سترګو دیدن راکړه

شماره 2353

د چا به شنې سترګې خوښيږي

شماره 2354

زه به نوکره ورته بوځمه

شماره 2355

سترګې دې تورې کړه، راووځه

شماره 2356

اوښکې به يې ولې نه تويږي

شماره 2357

په تورو سترګو مې ړنده کړې

شماره 2358

زما د تورو سترګو توره

شماره 2359

يار مې پښتو باندې قیدي دی

شماره 2360

تا خو به سوال وای راته کړی

شماره 2361

د ګناهګار مرګ به ګناه شي

شماره 2362

که تا وای غږ راپسې کړی

شماره 2363

نوی واده د ګلو باغ دی

شماره 2364

زړه مې هر وخت پسې خوږيږي

شماره 2365

چې زړه يې تورې سترګې وخوري

شماره 2366

ته د اختر په سهار راشه

شماره 2367

دا مخامخ دېواله پرېوزې

شماره 2368

د ورځې تورې سترګې ګرځم

شماره 2369

پر هندوستان خوشحاله ګرځه

شماره 2370

ټول به له خپل یاره قربان کړم

شماره 2371

ټول به له خپل یاره قربان کړم

شماره 2372

جانان په سرو/شنو سترګو مَېن دی

شماره 2373

زما تورې سترګې اوښکو يووړې

شماره 2374

هلک که مري که پاتې کيږي

شماره 2375

د سترګو يو سلايي بس دی

شماره 2376

په تورو سترګو دې مَېن کړم

شماره 2377

په تورو سترګو دې شهید کړم

شماره 2378

د زرو قدر په زرګر دی

شماره 2379

مخې ته راغله، راته ژاړي

شماره 2380

وطن مې پرېښود، زه ترې لاړم

شماره 2381

دا نيمه شپه بوی د لونګو

شماره 2382

نامه نه ښکته اجازت دی

شماره 2383

له رنګه توره غنمرنګه

شماره 2384

هله راټول شئ جرګه وکړئ

شماره 2385

سترګې دې سرې باڼە دې تور دي

شماره 2386

زما له چيلمه سره څه و

شماره 2387

زما جانانه شاه دهقانه

شماره 2388

دا ته چې لاړې مسافر شوې

شماره 2389

بارانه مه اوره، لږ تم شه

شماره 2390

د لارې سر به ورته نیسم

شماره 2391

د باغ مې هر بوټی لونګ دی

شماره 2392

د زنې خال دې داسې ښکاري

شماره 2393

ما ته لونګ په چیلم کېږدئ

شماره 2394

تر نيمې شپې بیداره اوسه

شماره 2395

له ما نه پاتې شوې وطنه

شماره 2396

اوبه مې څکې، لونګ مې تېر شو

شماره 2397

اشنا مې نوی سوداګر دی

شماره 2398

په غرونو تورې لړې راغلې

شماره 2399

چې ته راځې ما به خبر کړې

شماره 2400

دا بند په بند به شم درماته

شماره 2401

د باغ دې هر بوټی لونګ دی

شماره 2402

چې ته راځې ما به خبر کړې

شماره 2403

په غرونو تورې لړې راغلې

شماره 2404

زما د خان بابا نوکره

شماره 2405

لاس به دې وتړم په زلفو

شماره 2406

کە لونګین کې تاثیر نه وای

شماره 2407

کە اسوېلی کړم اور بە واخلې

شماره 2408

سر دې زما په څنګل کېږده

شماره 2409

په کوټه سر کړه رادننه

شماره 2410

په تورو زلفو به یې بند کړم

شماره 2411

ته چې راځې ما به خبر کړې

شماره 2412

کشمالي وکرئ عالمه

شماره 2413

پلار مې لونګ کرلي نه دي

شماره 2414

سبا به بیا بازار ته لاړ شې

شماره 2415

مخې ته راغله، راته ژاړي

شماره 2416

زما جانان له رنګه تور دی

شماره 2417

د لونګین جانان لپاره

شماره 2418

دا نيمه شپه ده غله لګيږي

شماره 2419

ستا د ښایست شغلې ځلیږی

شماره 2420

د لونګین په لړ راخېژه

شماره 2421

سينې ته غټ لونګین جوړکړه

شماره 2422

تور لونګین راته تیار کړئ

شماره 2423

جانانه تا که لونګ راوړه

شماره 2424

ټيک دې پاچا، خال دې وزیر دی

شماره 2425

راشه زما د پلار نوکر شه

شماره 2426

رنګ به مې ولې نه توريږي

شماره 2427

څنګ ته مې مه راځه جانانه

شماره 2428

په سينه یو لالی ځاييږي

شماره 2429

ټينګه مه نيسه په غېږ کې

شماره 2430

لاس به دې وتړم په زلفو

شماره 2431

کمېس دې تور ټيکری دې سپين دی

شماره 2432

هلک چې تور شي، لونګين شي

شماره 2433

د لونګين امېل به وکړم

شماره 2434

د جینۍ ټکی ټکی مخ دی

شماره 2435

د هلک مورې جنتي شې

شماره 2436

خاونده بیا دې پسرلی کړ

شماره 2437

چې د ځوانۍ په موسم راشي

شماره 2438

رنګ دې زما د یار په شان دی

شماره 2439

دا نيمه شپه په کلي راغلم

شماره 2440

اوږۍ کوټلې کړه زرګره

شماره 2441

يوه اوږۍ بل مې باهو شو

شماره 2442

د خیال اوږۍ مې ده په غاړه

شماره 2443

یا مې ته غوټه د ګرېوان کړه

شماره 2444

اوږۍ ته ډډ ورکړه زرګره

شماره 2445

شال يې په سر، اوږۍ په غاړه

شماره 2446

مور يې له کلي تروې/شومړې غواړي

شماره 2447

اوږۍ کوټلې کړه زرګره

شماره 2448

هیکل خو ښه دی په نامه دی

شماره 2449

ټيک په تندي، پېزوان په شونډو

شماره 2450

سبا به بیا بازار ته راوړي

شماره 2451

په یوه بنګړي رانه خپه وه

شماره 2452

که د يار غږ راباندې وشو

شماره 2453

بې شرمي توره وي که سپينه

شماره 2454

نن مې د یار د راتلو ورځ ده

شماره 2455

توره تياره، کټونه ډېر دي

شماره 2456

کمیس یې تور دی ګل پرې سپور دی

شماره 2457

ښه ده چې ستا له یارۍ خلاص شوم

شماره 2458

د شالیلا د بنګړو شرنګ شو

شماره 2459

زیارته ولې نه قبلېږې

شماره 2460

ټال ته ختم، بنګړي مې مات شول

شماره 2461

اختره څه مستۍ دې راوړې

شماره 2462

په خوب ویده به دې راويښ کړم

شماره 2463

ژوند مې د څومره خوشحالۍ و

شماره 2464

دا توره شپه، توره تیاره ده

شماره 2465

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

شماره 2466

بيا په ګودر د پېغلو شور دی

شماره 2467

بنګړي په مينه کې ماتيږي

شماره 2468

د موزيګي له زوره نه يم

شماره 2469

زما بنګړي به دې په کار شي

شماره 2470

بنګړي دې اوس هم راسره دي

شماره 2471

بنګړي يې مات شول ښه و نه شو

شماره 2472

چې ستا يې شنه بنګړي درمات کړل

شماره 2473

کلي ته راغلم هغه نشته

شماره 2474

په علامه د سپرلي پوه شوم

شماره 2475

خلکه د مينې يار يې مړ دی

شماره 2476

را بره نه شې سپېره کاله

شماره 2477

زه په لمانخه کې غلطېږم

شماره 2478

ښکاري چې ته هم شوګيرې کړې

شماره 2479

پرېږده چې ستا په ګناه مړ شم

شماره 2480

بنګړو دې نيمه شپه کې شرنګ کړ

شماره 2481

لېچې مې ډکې له بنګړو کړه

شماره 2482

بنګړي مې وو، په لاس مې نه کړه

شماره 2483

ګوتې بنګړي د دنيا دود دی

شماره 2484

ګوتې مې وې په لاس مې نه کړې

شماره 2485

ګوتې پە ګوته کړه، راووځه

شماره 2486

شش خو مې شش، ګوتې مې ګوتې

شماره 2487

که مې د يار ګوتې په لاس وای

شماره 2488

پر هديره ته راشه زرګره

شماره 2489

زما و ستا ياري په څه شوه

شماره 2490

زما د لاس ګوتې د سرو کړه

شماره 2491

زما د لاس ګوتې د سرو کړه

شماره 2492

ما ته پينځه ګوتې د سرو کړه

شماره 2493

ياره د لاس ګوتمۍ دې راکړه

شماره 2494

باهو په لاس، ګوتمې په ګوتو

شماره 2495

جام د جمشېد دې رب نصیب کړه

شماره 2496

بخت مې ياري راسره نه کړي

شماره 2497

نن مې د لاس باهو شرنګیږي

شماره 2498

نن مې د لاس باهو شرنګیږي

شماره 2499

بنګړي مې ستا په کټ کې مات شول

شماره 2500

جانان اوس هاغه جانان نه دی

شماره 2501

مسلماني په چا کې نشته

شماره 2502

دا نيمه شپه، بنګړي شرنګيږي

شماره 2503

بنګړي دې لرې کړه له لاسه

شماره 2504

بېګا مې يار سره وعده وه

شماره 2505

مورې بنګړي به په لاس نه کړم

شماره 2506

لېچې مې ډکې له بنګړو دي

شماره 2507

زما يارۍ ته به ټينګ نه شې

شماره 2508

له کټه غلې راجګيږه

شماره 2509

ستا د بنګړو شور مې تر غوږ شو

شماره 2510

زما د لاس بنګړي به مات شي

شماره 2511

د لاس بنګړي مې خرڅ ته يوسه

شماره 2512

له ما نه ته ښه یې منګیه

شماره 2513

جینکو غبرګې ګوتې سرې کړې

شماره 2514

په زړه مې سرې منګولې کېږده

شماره 2515

که دې زما په سلام ښه شي

شماره 2516

اختر نژدې دی، روژه لاړه

شماره 2517

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2518

سترګې یې بیا تورې کړې خلکه

شماره 2519

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2520

ته په لاسونو اترنګ جوړ کړه

شماره 2521

د سرې ډولۍ په ارمان مړه شې

شماره 2522

لاس مې د زړه په وینو سور دی

شماره 2523

د ننګیالي جانان لپاره

شماره 2524

مورجانې ډېرې پیسې راکړه

شماره 2525

د جینۍ سرو لاسونو وسوم

شماره 2526

د زړه زخمونه مې تخنيږي

شماره 2527

د جینۍ سرو لاسونو وسوم

شماره 2528

اختر ته ښې نکریزې راوړه

شماره 2529

اختر ته څو/دوه ورځې لا پاتې

شماره 2530

اختره ستا نکريزي څه کړو

شماره 2531

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

شماره 2532

د تن جامو کې نه ځايږم

شماره 2533

زما د مينې یار رنځور دی

شماره 2534

اختر د واړو مبارک شه

شماره 2535

چې ساه مې وځي، رانژدې شه

شماره 2536

په لاسو جوړې به نقشې کړم

شماره 2537

همزولو یار پسې مې زړګی خوږ دی

شماره 2538

جینۍ بیا سره لاسونه سره کړل

شماره 2539

يو په ورکړې مَېن نه شې

شماره 2540

اول دې قد راسره سم کړه

شماره 2541

د هغې خولې به څه مزه وي

شماره 2542

زړه مې هر وخت پسې خوږيږي

شماره 2543

ته د اختر په سهار راشه

شماره 2544

ټول به له خپل یاره قربان کړم

شماره 2545

مونږ په نکریزو نه پوهيږو

شماره 2546

يار مې په سرو لاسو مَېن دی

شماره 2547

تن مې د شنې نکريزې پاڼه

شماره 2548

زړه مې د شنو نکريزو پاڼه

شماره 2549

مړ مې د یار په کوڅه يوسئ

شماره 2550

زما په لاس د اترنګ ګل دی

شماره 2551

ته د اترنګ رنګونه غواړې

شماره 2552

د تور ماښام اورونه بل شول

شماره 2553

له رنګينو ډکه ماښامه

شماره 2554

زما سلام په هغو وايه

شماره 2555

چې د ماښام خړه ګډيږي

شماره 2556

که سمندر په منځ کې نه وای

شماره 2557

سړيه نر شه ګټه وکړه

شماره 2558

د ماښام لمونځ دې قبول مه شه

شماره 2559

که د ماښام ازار قبلیږي

شماره 2560

سر که مې يو ماښام سرتور کړ

شماره 2561

که دې زما دیدن یادیږي

شماره 2562

مينې دې داسې لېونی کړم

شماره 2563

د جمعې شپه ده دعا قبليږي

شماره 2564

سهار سبا/مازدیګری دی، سوال قبليږي

شماره 2565

د زړګي اور مې پرې مړ نه شو

شماره 2566

که دې زما دیدن یاديږي

شماره 2567

د پشکال دوپجنې ورځې

شماره 2568

د پشکال بارانه تم شه

شماره 2569

زما د زړه پشکال مات شو

شماره 2570

د پشکال ګرمي په زور ده

شماره 2571

چې په شيدو دې لويوله

شماره 2572

کټ د بلۍ سیوري ته راوړه

شماره 2573

کټ د بلۍ سيوري ته راوړه

شماره 2574

که د بېلتون جلاد دې مړ کړ

شماره 2575

د جینۍ خال د عقرب ستوری

شماره 2576

ځکه مې تور تيکری په سر کړ

شماره 2577

اشنايي میاشت ده د صفرې

شماره 2578

زمونږ د ملک ښه پسرلیه

شماره 2579

د پسرلي غم و ښادي ده

شماره 2580

زما صنمه پسرلی دی

شماره 2581

زما د زړه ګلاب دی مړاوی

شماره 2582

د غره په سر مې د یار کور دی

شماره 2583

د پسرلي باد را الوتلی

شماره 2584

وار به دې تېر شي زېړه ګله

شماره 2585

ګلان تازه په پسرلي شول

شماره 2586

ګل د غاټول راڅخه ورک دی

شماره 2587

که د جانان غمونه نه وی

شماره 2588

د پسرلي په مانده راغلم

شماره 2589

د پسرلي په میاشت دې مرګ شه

شماره 2590

د پسرلي تر ګل تازه وم

شماره 2591

د پسرلي د ګل په شان یې

شماره 2592

د پسرلي لوونه ګډ شول

شماره 2593

دا پسرلی مې نیمه خوا شو

شماره 2594

خاونده ژر یې پسرلی کړې

شماره 2595

خاونده ژر یې پسرلی کړې

شماره 2596

خاونده بیا ته پسرلی کړې

شماره 2597

چې پسرلی شو، ونې شنې شوې

شماره 2598

چې پسرلی شي، زړه مې بل شي

شماره 2599

په پسرلي غونډۍ ته خېژو

شماره 2600

پسرلی راغی، ونې شنې شوې

شماره 2601

پسرلی راغی، ونې شنې شوې

شماره 2602

پسرلی زما په نیمه خوا شو

شماره 2603

پسرلی به ستا له کبره خوار شي

شماره 2604

الله دې بیا راته محتاج کړه

شماره 2605

ولې به نه ژاړم عالمه

شماره 2606

جانانه بل پسرلی راغی

شماره 2607

د پسرلي لوونه ګډ شول

شماره 2608

زما د زړه ګلابه راشه

شماره 2609

خدای به له خیره پسرلی کړې

شماره 2610

سر مې ببر سترګې چخړنې

شماره 2611

خاونده بیا دې پسرلی کړ

شماره 2612

په پسرلي خوشحاله نه يم

شماره 2613

خاونده بیا دې پسرلی کړ

شماره 2614

پسرلی راغی ونې ګل شوې

شماره 2615

ولې به نه ورپسې مرمه

شماره 2616

د پسرلي په راتلو پوه شوم

شماره 2617

پسرلی ښه، باران يې بد دی

شماره 2618

تل به سپرلی په ګلو نه وي

شماره 2619

سپرلیه! چا لپاره راغلې

شماره 2620

د مني نښي راښکاره شوې

شماره 2621

هر یو سړی مې ارماني دی

شماره 2622

سپرلي د ګلو ګجرې راوړې

شماره 2623

زلفې دې تاو پر مخ پرتې دي

شماره 2624

سپرلی به بیا په وطن راشي

شماره 2625

نه د اختر په خوند پوهېږم

شماره 2626

په علامه د سپرلي پوه شوم

شماره 2627

د پسرلي په راتلو پوه شوم

شماره 2628

ستا فرمایش و، ما پوره کړ

شماره 2629

د اوړي سخته ګرمي راغله

شماره 2630

دا ستا غمو داسې اوبه کړم

شماره 2631

څادر دې سپين کميس دې تور دی

شماره 2632

وړې نجلۍ یاري شروع کړه

شماره 2633

د اوړي لنډو لنډو شپو کې

شماره 2634

د اوړي ټکنده غرمه ده

شماره 2635

که سږنی اوړی خدای وکړي

شماره 2636

شونډې به يې ولې پستې نه وي

شماره 2637

عمر دې ډېر شه خپله یاره

شماره 2638

خاونده اوړی، منی ورک کړې

شماره 2639

اوړی دې پاس کابل کې تېر کړ

شماره 2640

عمر دې تېر په ايلبندو کړ

شماره 2641

پر ګلاب ناست بورا ته وایه

شماره 2642

پر چمن ستا د راتلو غږ دی

شماره 2643

بورا به ولې ژړا نه کړي

شماره 2644

زه به دا ستا د سينې ګل شم

شماره 2645

بورا په پت، بې پته نه و

شماره 2646

بورا بلبل ته په ژړا شو

شماره 2647

بلبله زړه به دې سوری شي

شماره 2648

بلبله ژر شه، دیدن وکړه

شماره 2649

بلبل به لاړ، باغ به پريږدي

شماره 2650

د زړه پر باغ مې خزان راغی

شماره 2651

توتي ژړا بلبل زاري کړي

شماره 2652

زه خو ستا په مينه مست وم

شماره 2653

د بېلتانه د باد له لاسه

شماره 2654

اخر به توره شپه سبا شي

شماره 2655

ولې بە زە ورپسې نە مرم

شماره 2656

نصیب مې ګل خزان پرې راغی

شماره 2657

لە قدرتو څخه دې ځار شم

شماره 2658

کە ګل پیدا وی خزان نە وی

شماره 2659

عمر د باد پە شان تيريږي

شماره 2660

عالمه خاورې مې پە سر شوې

شماره 2661

ستا دې قسم وي یو وار راشه

شماره 2662

زما پر باغ چې خزان راغی

شماره 2663

ستا د هجران خزان پرې راغی

شماره 2664

زما جانانه مسافر شوې

شماره 2665

ګله خزان درباندې راشه

شماره 2666

د زړه باغچې دې خزان مه شه

شماره 2667

دادا په خپل کور کې زَړه کړم

شماره 2668

د ګلو باغ مې خزان لوټ کړ

شماره 2669

چې د وفا بوی پکې نه وي

شماره 2670

چې په وطن بېلتون واکمن وي

شماره 2671

توتي ژړا، بلبل زارۍ کړي

شماره 2672

افسوس په هغه ګل پکار دی

شماره 2673

په سر دې بیا ګلان تازه کړل

شماره 2674

پرون د ګل په شان تازه وه

شماره 2675

اول مې نه کتل ګلونه

شماره 2676

الله، تالا شومه خاونده

شماره 2677

اصیل ګلاب ته مې اسره کړه

شماره 2678

د خزان پاڼه شوم عالمه

شماره 2679

د مخ پر ګل دې خزان راشه

شماره 2680

زه به دا ستا د سينې ګل شم

شماره 2681

د کابل ژمی زمهریر دی

شماره 2682

وطن د ژېړو ګلو باغ دی

شماره 2683

ته په دکن خوشحاله ګرځه

شماره 2684

که ژاړم ژاړم، سود مې نشي

شماره 2685

نصیب مې څه کانې راوکړې

شماره 2686

زه د لیلا باغ کې باغوان يم

شماره 2687

زما دې څه نصیب کړ خدایه

شماره 2688

عاشق د خدای ګناهګار نه دی

شماره 2689

د ځوانۍ مرګ داسې ناتار دی

شماره 2690

وطن د ژېړو ګلو باغ دی

شماره 2691

تا د سفر موزې په پښو کړې

شماره 2692

درګي ته مه راځه سرداره

شماره 2693

د مخ ګلشن دې سهار جوړ کړ

شماره 2694

دومره په بخت زورور نه يم

شماره 2695

ستا لوپټه زما کفن شه

شماره 2696

پر لوړو غرو به سره خيژو

شماره 2697

څلور مې وروڼه ژېړ ګلونه

شماره 2698

دوه مې دي وروڼه ژېړ ګلونه

شماره 2699

زما لېورونه ژېړ ګلونه

شماره 2700

اشنا په نورو ګلو مست دی

شماره 2701

پسرلی به ستا له کبره خوار شي

شماره 2702

جانانه جوړ به لېونی شې

شماره 2703

اختره ستا له برکته

شماره 2704

زما پر باغ چې خزان راغی

شماره 2705

زړه مې ناسور، په وينو سور دی

شماره 2706

ته د ګلاب په شان تازه يې

شماره 2707

په کټ مې ژېړ ګلان پراته دي

شماره 2708

په لاره تله، کږه وږه شوه

شماره 2709

د کافرګل په شان کږه شوې

شماره 2710

له یاره زړه بېلول ګران دي

شماره 2711

زما جانان ګل د پېروتې

شماره 2712

زړګی مې ستا تر زړه چاپېر دی

شماره 2713

غم دې زما ترزړه چاپېر دی

شماره 2714

ډېره خواري راپسې مه کړه

شماره 2715

سپوږمۍ پر منځ د آسمان راغله

شماره 2716

دا ستا غمو داسې اوبه کړم

شماره 2717

باد يې پر مخ څڼې خپرې کړې

شماره 2718

که شپه د زلفو پسې نه وای

شماره 2719

د مازدیګر لمر غوټه کيږي

شماره 2720

مخ دې اسمان خالونه ستوري

شماره 2721

ګل د لوی غره په پرخه شین دی

شماره 2722

غېلې خپرې کړه راته ګوره

شماره 2723

ستا په تندي کې سورکی خال دی

شماره 2724

سبا چې لمر نه وي ختلی

شماره 2725

زما اشنا ګل د لمر دی

شماره 2726

د سترګو یو نظر پر ما کړه

شماره 2727

د اشنا کور په لمر خاته دی

شماره 2728

د مازدیګر ژېړيه لمره

شماره 2729

د مازدیګر ژېړيه لمره

شماره 2730

خاونده دا شرم مې پټ کړې

شماره 2731

ځلنده لمر شه، ژر راخېژه

شماره 2732

چې مازدیګر شي، ژېړی لمر شي

شماره 2733

چې مازدیګر شي، ښکته لمر شي

شماره 2734

چې مازدیګر شي، ژېړی لمر شي

شماره 2735

چې مازدیګر شي، ښکته لمر شي

شماره 2736

که یو نظر راباندې وکړې

شماره 2737

تله د لمر اسمان ته ولاړه

شماره 2738

په لمرخاته کې ګل غوړيږي

شماره 2739

په قد بالا، په منځ کې لمره

شماره 2740

د یار پېغام یو ناڅاپه راغی

شماره 2741

د جانان کور په لمرخاته دی

شماره 2742

لمره څرک وهه راخېژه

شماره 2743

اندېښنو زور راباندې کړی

شماره 2744

اشنا چې هسې مخ ښکاره کړي

شماره 2745

پتنګ په خاص څراغ مَېن دی

شماره 2746

مخ دې قمر، شغلې د لمر کا

شماره 2747

مخ دې تر ګل هم تازه دی

شماره 2748

مخ ته دې سم کتلی نشم

شماره 2749

جانان مې لمر زه لمر پرسته

شماره 2750

تورې مې سترګې، تورې زلفې

شماره 2751

زما نصیب د لورۍ/شیبر/کاوون غر دی

شماره 2752

راباندې ټول کلی خبر دی

شماره 2753

چې مازدیګر شي، ژېړی لمر شي

شماره 2754

لمر چې له غرونو پناه کیږي

شماره 2755

نن د نیمزالې غېږ کې لور ده

شماره 2756

جینۍ د بام په سر ولاړه

شماره 2757

لمر او سپوږمۍ به یوځای نشي

شماره 2758

لمر مې د یار د مخ مثال دی

شماره 2759

شمس القمر/شمس الضحی جانانه راشه

شماره 2760

شمس تابان جانانه راشه

شماره 2761

که دې زما دیدن په کار وي

شماره 2762

که چا سپوږمۍ لیدلې نه وې

شماره 2763

که ته راځې بېګاه ته راشه

شماره 2764

کور دې اسمان ته په کې حوره

شماره 2765

سپوږمیه سروهه راخېژه

شماره 2766

سلام سلام سپینې سپوږمیه

شماره 2767

څنګه مې ښه ايسې سپوږمیه

شماره 2768

سپوږمۍ ته ولې یې ولاړه

شماره 2769

سپوږمۍ پر ما دې څه احسان دی

شماره 2770

اسمانه پاس سپوږمۍ ته وايه

شماره 2771

مخ کې دې مخ د جانان وينم

شماره 2772

لکه چې زه درته ښکارېږم

شماره 2773

زړه مې هغې سپوږمۍ مَېن کړ

شماره 2774

سترګې دې تورې، په څنګ ګورې

شماره 2775

سترګې دې سرې زلفې دې تورې

شماره 2776

د څوارلسم سپوږمۍ راخيژي

شماره 2777

له سور سالو چې مخ بهر کړي

شماره 2778

ياره مثال دې د سپوږمۍ دی

شماره 2779

د اسمان منځ ته سپوږمۍ راغله

شماره 2780

سپوږمۍ سلام به درته وکړم

شماره 2781

مخ دې سپوږمۍ ستوري خالونه

شماره 2782

له ستورو ډک اسمان ته ګورم

شماره 2783

هغه واده شوه لوڼه يې وشوې

شماره 2784

کبر مې کړ زوال مې وموند

شماره 2785

سپوږمۍ پناه شوه، تیاره کيږي

شماره 2786

ستوري زما بیا مېلمانه دي

شماره 2787

سپوږمۍ په غره راپورته کېږه

شماره 2788

زه له سپوږمۍ نه کمه نه يم

شماره 2789

که مې اختيار کې وه جانانه

شماره 2790

دنیا سپوږمۍ ته رسېدلې

شماره 2791

ګودر ته ځم چې منګی مات کړم

شماره 2792

سپوږمۍ به ډېره شي حیرانه

شماره 2793

سپوږمۍ راوخته، رڼا شوه

شماره 2794

زما د لرې وطن ياره

شماره 2795

پر بلۍ لوڅ مخ مه درېږه

شماره 2796

مخ دې له بامه راښکاره شو

شماره 2797

مخ دې سپوږمۍ تر غره راهسکه

شماره 2798

د څوارلسم سپوږمۍ راخيژي

شماره 2799

د دروازې چم دې رازده کړه

شماره 2800

د خدای خدايي ګورئ عالمه

شماره 2801

دیدن دې بیا په ما ګران شو/کړ

شماره 2802

څنګه په سپينه سپوږمۍ راغی

شماره 2803

چې له سپوږمۍ نه ښايسته وي

شماره 2804

زما او ستا غرونه ترمنځ شول

شماره 2805

سپينه سپوږمۍ مې ده دښمنه

شماره 2806

دغسې به نور هم لمبه شم

شماره 2807

که مې په وس کې وای جانانه

شماره 2808

سترګې دې تورې، په چل ګورې

شماره 2809

سترګې دې تورې، په څنګ ګورې

شماره 2810

سترګې دې تورې پە څنګ ګورې

شماره 2811

ستا د راتلو په انتظار کې

شماره 2812

سپوږمۍ د خدای روی مې دروړی

شماره 2813

سپوږمۍ دې هلته خوشحالي کا

شماره 2814

سپوږمۍ شوه بیا ورکه اورو کې

شماره 2815

سپوږميه سر وهه رالوېږه

شماره 2816

سپوږمیه سر وهه راخېژه

شماره 2817

سپينه سپوږمۍ مې ده دښمنه

شماره 2818

سپينې سپوږمۍ حال راته وایه

شماره 2819

زما او ستا تر منځ شول غرونه

شماره 2820

که توره یم، تا به رنځور کړم

شماره 2821

زلفې دې بیا په مخ خورې کړې

شماره 2822

پلار یې اسمان، زامن یې ستوري

شماره 2823

کاشکې اسمان کې ستوری زه وی

شماره 2824

قسم په خدای، هېر به دې نه کړم

شماره 2825

طالع و ستوری يې ځلاند وي

شماره 2826

اسمان کې ستوری شوې، ځلېږې

شماره 2827

د ماښام ستوری مې ریبار دی

شماره 2828

د اسمان ستوری مې غماز دی

شماره 2829

د اسمان ستوری مې غماز دی

شماره 2830

جانان مې ستوری د اسمان شو

شماره 2831

پاس په اسمان کې ستوری زه وای

شماره 2832

جانان مې ستوری د اسمان دی

شماره 2833

سهیل ستوری مې ریبار دی

شماره 2834

د جینۍ خال د عقرب ستوری

شماره 2835

راځه چې دواړو پر کټ کينو

شماره 2836

د شپې راپاڅم ستوري شمارم

شماره 2837

دا د اسمان ستوري به شمارم

شماره 2838

جانان له ما نه مرور دی

شماره 2839

په اسوېلو مې اسمان سور شو

شماره 2840

په اسوېلو مې اسمان سور کړ

شماره 2841

لیلا په تور سالو کې راغله

شماره 2842

اسمان کې ستوري راته خوښ کړه

شماره 2843

سترګې دې بیا راښکاره نه کړې

شماره 2844

اسمان په ستورو ښایسته دی

شماره 2845

اسمان په ستورو ښه ښکاريږي

شماره 2846

اسمان په ستورو ښه ښکاريږي

شماره 2847

اسمان په ستورو ښايسته دی

شماره 2848

اسمان په ستورو ښه ښکاريږي

شماره 2849

نه مې هيريږې د زړه سره

شماره 2850

زړګيه مه يې رانه غواړه

شماره 2851

د ماښام ستورو ته ګورمه

شماره 2852

اسمان ته ستورو غېږې ورکړې

شماره 2853

جانانه ستا په انتظار کې

شماره 2854

پاس د اسمان ستورو ته ګوره

شماره 2855

لکه د ستورو غوندې ښکاري

شماره 2856

په نیمه شپه راشه جانانه

شماره 2857

اسمان ته ګورم، ستوري څو دي

شماره 2858

پاس په اسمان کې ستوري ښکاري

شماره 2859

يو ځلې ما ته غېږ کې راشه

شماره 2860

اشنا مې ګل له لاسه نه اخلي

شماره 2861

د اسمان ستوري مې ګواه دي

شماره 2862

که مې د زړه زخمونه ګورې

شماره 2863

د اسمان ستوري مې په شمار کړل

شماره 2864

مخ دې اسمان خالونه ستوري

شماره 2865

خوله دې د زرو کټوري ده

شماره 2866

چا ته به تور، چا ته به سپين يې

شماره 2867

زړه مې د وینو کټوری دی

شماره 2868

د هجران زر پيالې به نوش کړم

شماره 2869

خدای دې زما د چای پياله کړه

شماره 2870

زما د بخت پياله چپه شوه

شماره 2871

ته په پياله کې اوبه راوړه

شماره 2872

زما دې زړه سراسر خوړين کړ

شماره 2873

بنګي به راشي ما به مړه کړي

شماره 2874

که ته مې روغ لېونی نه کړې

شماره 2875

پياله کې ډکی راښکاره شو

شماره 2876

بېګا رانغلې کم نصیبه

شماره 2877

خُمار د هجر را نه نه ځي

شماره 2878

مخ يې د سرو زرو پياله ده

شماره 2879

زما د یار د راتلو غږ دی

شماره 2880

خوله دې د سپينو زرو جام دی

شماره 2881

جام د جمشېد دې رب نصیب کړه

شماره 2882

خوله دې د سپينو زرو جام دی

شماره 2883

د دروازې ملنګ ته وايه

شماره 2884

جام به د وصل بیا را نه کړې

شماره 2885

صبر مې ډېر ورپسې وکړ

شماره 2886

زه د وصال په انتظار کې

شماره 2887

د کبر جام به دې نسکور شي

شماره 2888

د حُسن جام به دې نسکور شي

شماره 2889

د هجران تنده نه ماتيږي

شماره 2890

چې ستا د مخ حُسن ښکاره شو

شماره 2891

د غرور جام به دې نسکور شي

شماره 2892

مخ دې د سپينو زرو جام دی

شماره 2893

کمباړه غټه روپۍ واخله

شماره 2894

زړه مې د تورو وينو ډنډ دی

شماره 2895

چې مې د یار مینه په زړه شي

شماره 2896

مازدیګری به دې په غم شي

شماره 2897

منګيه بخت ته دې حیران يم

شماره 2898

د کشمالو منجيله وکړه

شماره 2899

بيا به منګي ته ګوتې نه وړم

شماره 2900

بيا به منګي ته ګوتې نه وړم

شماره 2901

منګيه مات شې دړې وړې

شماره 2902

منګي مې درې دي زه يوازې

شماره 2903

کلاله شپږ روپۍ به درکړم

شماره 2904

ليلا زړه شوه زور يې کم شو

شماره 2905

پلار يې د بر کلي ملک دی

شماره 2906

که د جومات په وره کې نه وای

شماره 2907

د لېوني جانان خاطر دی

شماره 2908

د مازدیګر منګیه مات شې

شماره 2909

ستا د رباب غږ مې تر غوږ شو

شماره 2910

که نصیبونه کنډولي وای

شماره 2911

رب دې پر مخ ږیره ښکاره کړه

شماره 2912

هغه ساعت بە کله راشي

شماره 2913

نن د هغې مستې وادە دی

شماره 2914

ګودر ته ځم راپسې راشه

شماره 2915

کە دې زما دیدن پە کار وي

شماره 2916

سترګې دې بې تاثیره نە دي

شماره 2917

سبا به لویه تماشه وي

شماره 2918

د جلاله ګودره وران شې

شماره 2919

د پېغلې هغه تګ مې خوښ دی

شماره 2920

جینۍ لمده ګودر نه راغله

شماره 2921

د ننګ غیرت میدان کې مړ شې

شماره 2922

د مازديګر اوبو ته مه ځه

شماره 2923

څوک چې د غم دریاب لاهو کړي

شماره 2924

چې مازدیګر شي عاشق ژاړي

شماره 2925

د دېواله سيوري راغبرګ شو

شماره 2926

د جلاله اوبه خوږې دي

شماره 2927

چې مازدیګر شي، زړه مې ښه شي

شماره 2928

په ګودر کېنه، ورته شپه کړه

شماره 2929

ګودر د پېغلو پارلمان دی

شماره 2930

ګودر د پېِغلو جماعت دی

شماره 2931

ګودر ته ځم راپسې راشه

شماره 2932

اوبو ته ځم راپسې راشه

شماره 2933

د جانان دوه ځايه دیدن دی

شماره 2934

د زلفو تار مې اوبو درووړ

شماره 2935

د منګوټو کتار يې جوړ کړ

شماره 2936

ګل مې له لاسه اوبو درووړ

شماره 2937

منګي يې ټول په ډنډ غوپه کړل

شماره 2938

يو ګوټ اوبه منګي نه راکړه

شماره 2939

پاس په ګودر د پېغلو جنګ شو

شماره 2940

پاس په هوا راشه جانانه

شماره 2941

پټ د ګودر په غاړه کېنه

شماره 2942

پر ګودر نښه راته کېږده

شماره 2943

پېغلې ګودر ته روانيږي

شماره 2944

تاسې دې بر ګودر ته ګورئ

شماره 2945

ته مازديګر ګودر ته راشه

شماره 2946

خلک ګودر ګوري، ګډيږي

شماره 2947

دا د ګودر غاړه را واخله

شماره 2948

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 2949

جانانه ستا د زړه لپاره

شماره 2950

د دې ګودر غاړې ته ګورئ

شماره 2951

د مازديګر ګودر ته مه ځه

شماره 2952

د ګودر ژر اجازت راکړه

شماره 2953

د ګودر غاړه پرې ښايسته ده

شماره 2954

ديدن په سيند کې رالاهو کړه

شماره 2955

سترګې هوسۍ، صراحي غاړه

شماره 2956

د ګودر هر مازديګر ښه وي

شماره 2957

د مازديګر ګودره وران شې

شماره 2958

سترګې دې ډکې تمانچې دي

شماره 2959

شاه له ګودره روانيږي

شماره 2960

شاه له ګودره روانېږي

شماره 2961

شاه د ګودر له لوري راغله

شماره 2962

شو مازديګر ځان یې سمبال کړو

شماره 2963

شو مازديګر ګودر ته لاړه

شماره 2964

شو مازديګر ګودر ته لاړه

شماره 2965

ګودر ته ځم راپسې راشه

شماره 2966

ګودر ته غبرګې خويندې راغلې

شماره 2967

ګودر ته ځمه خوشحالېږم

شماره 2968

ګودر ته ځي، په مخه راغلې

شماره 2969

ګودر کې سرې لمبې شوې پورته

شماره 2970

ګودر شو ګرم، مازديګر دی

شماره 2971

ګودر ته ځم، اوبه به راوړم

شماره 2972

ګودر ته ځي، ناوخته کيږي

شماره 2973

ګودر ته ځي، پښو ته ګوري

شماره 2974

ګودر کې هره ورځ اختر وي

شماره 2975

ګودر دې عمر ته اباد وي

شماره 2976

ګودره ټول درنه لوګی شم

شماره 2977

ګودر کې هره ورځ اختر وي

شماره 2978

ګودره بخت دې غلبه دی

شماره 2979

ما په ګودر د جونو خښ کړئ

شماره 2980

مازديګر تل لرې خاونده

شماره 2981

مازديګر پېغلې ښې اغلې

شماره 2982

منګی په تخرګ ګودر ته ځمه

شماره 2983

منګي کې مورې اوبه نه شته

شماره 2984

وخت د ځوانۍ مې نيمه خوا شو

شماره 2985

هغه ساعت به کله راشي

شماره 2986

هر مازدیګر دې لوی اختر دی

شماره 2987

جینۍ له پلاره دې وېرېږم

شماره 2988

چې يووړم، يووړم اوبو يووړم

شماره 2989

نن د ګودر په لاره مه ځه

شماره 2990

ګودر دې عمر ته اباد وي

شماره 2991

ګودر ته ځمه، خوشحالېږم

شماره 2992

دا زمونږ د کلي جونه مړې دي

شماره 2993

د ګودر غاړې ته ورګوره

شماره 2994

د ګودر غاړه به ښايسته کړي

شماره 2995

د ګودر هر مازديګری ښه وي

شماره 2996

دا واړه ستا د زړه لپاره

شماره 2997

پېغله ګودر ته روانيږي

شماره 2998

پر اوبه خور يې زلفې پرېولې

شماره 2999

په لوی ګودر يې زلفې پرېولې

شماره 3000

پاس په ګودر ولاړه ګله

شماره 3001

بدن دریاب، زړه مې ګودر دی

شماره 3002

بېلتونه چېرته چې ځې، لاړ شه

شماره 3003

په ګودر ګڼې ونې کېږده

شماره 3004

په ګودر څه بلا لګيږي

شماره 3005

که د دنيا شرمونه نه وای

شماره 3006

اوبه د کوز ګودر خوږې دي

شماره 3007

سالو مې و، په سر مې نه کړ

شماره 3008

په ګودر سور سالو ښکاره شو

شماره 3009

ګودر ته راغلې برابره

شماره 3010

په ګودر سپینه سينه اوړي

شماره 3011

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

شماره 3012

سترګې هوسۍ، صراحي غاړه

شماره 3013

سترګې یې بیا تورې کړه خلکه

شماره 3014

نیت يې بیا د ګودر وکړ

شماره 3015

د کور خندا مې پکار نه ده

شماره 3016

منګی مې دروند دی زه وړه يم

شماره 3017

چې مازدیګر شي ورته ګوره

شماره 3018

ګودره ټول درنه لوګی شم

شماره 3019

ګودر/اوبو ته ځم راپسې راشه

شماره 3020

ګودر/اوبو ته ځم راپسې راشه

شماره 3021

ګودر ته دواړه خويندې لاړې

شماره 3022

منګی مې پرېږده چې ماتیږي

شماره 3023

شین خالۍ بر ګودر ته لاړې

شماره 3024

په بر کنډو باندې را اوړه

شماره 3025

زلفې په بر ګودر کې وينځي

شماره 3026

ګودر ته ډله جونه لاړې

شماره 3027

راته ښکاريږي امن راغی

شماره 3028

خاونده ما د ګودر ګل کړې

شماره 3029

د ګودر/سیابند هر بوټی دارو دی

شماره 3030

د ګودر هر بوټی دارو دی

شماره 3031

د ګودر هر بوټی تازه شي

شماره 3032

څنګه لمده ګودر نه راغله

شماره 3033

په ګودر سور سالو ښکاره شو

شماره 3034

ما د ګودر په غاړه خښ کړئ

شماره 3035

بيا په ګودر د پېغلو شور دی

شماره 3036

ګودر ته مه وايه چې وران شې

شماره 3037

منګۍ يې تش ګودر نه راووړ

شماره 3038

خدای دې د مور قبر دوزخ کړه

شماره 3039

بيا د ګودر په لاره راشه

شماره 3040

چې مازديګر شی زړه مې تنګ شي

شماره 3041

چې مازديګر شي، زړه مې ښه شي

شماره 3042

ګودر پاچا، منګی وزير دی

شماره 3043

ګودر پاچا، منګی وزیر دی

شماره 3044

زمونږ د کلي دنګ چيناره

شماره 3045

که ته رښتيا په ما مَېن يې

شماره 3046

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 3047

د ګودر غاړه پرې ښايسته ده

شماره 3048

د ګودر غاړه ورته نيسه

شماره 3049

د ګودر غاړه ورته نيسم

شماره 3050

د ګودر غاړه يې ناغه کړه

شماره 3051

بيا به منګي ته ګوتې نه وړم

شماره 3052

خلک دې ټول راګوماني کړل

شماره 3053

بیا به منګي ته ګوتې نه وړم

شماره 3054

له موزيګي نه کونډه ښه يم

شماره 3055

که مې نصیب د بدو نه وی

شماره 3056

منګیه بخت دې د اوبو دی

شماره 3057

منګیه څومره بختور یې

شماره 3058

حجره د ټول کلي شريکه

شماره 3059

منګی مې دروند دی، وړی یې نشم

شماره 3060

ځوان په ځوانانو خپه کيږي

شماره 3061

لږ دې منګی له سره کوز کړه

شماره 3062

چې منګی اخلم، زړه مې ريږدي

شماره 3063

که مې نصیب د بدو نه وای

شماره 3064

زه به کلال ته زارۍ وکړم

شماره 3065

ولې مې نه وړې اباسینه

شماره 3066

نه مې ابۍ نه مې دادا شته

شماره 3067

که اباسین بند شوی نه وای

شماره 3068

که اباسین بند شوی نه وای

شماره 3069

د اباسين په سيند لاهو شې

شماره 3070

د اباسين څپو ته ګوره

شماره 3071

د اباسين څپو لاهو کړم

شماره 3072

د اباسين د غم څپه وه

شماره 3073

یو ګوټ خو کم شه د یار غمه

شماره 3074

زما دې علم پکار نه دی

شماره 3075

د اباسين څپې دې يوسه

شماره 3076

سينه دې سيند د اباسين دی

شماره 3077

که اباسين راغلی نه وای

شماره 3078

اباسين بیا څپې څپې دی

شماره 3079

زما نتکۍ د اټک پُل دی

شماره 3080

چې یارانې مزه در نه کړه

شماره 3081

نامردې دومره پاګل نه يم

شماره 3082

الله دې داسې لېونی کړه

شماره 3083

د ډيورنډ پر سر ناره کړه

شماره 3084

د خپل نیکه توره راواخله

شماره 3085

جنګ خو نن بیا جوس ته راغی

شماره 3086

کور دې نژدې دیدن دې لرې

شماره 3087

د قاف غره ته ورختل دي

شماره 3088

زړه مې په داسې ځای کې بند شو

شماره 3089

د یار دیدن ما ته عنقا شو

شماره 3090

د بېلتانه په کوټ کې بند شوم

شماره 3091

جینۍ د مور تر شا چې خاندي

شماره 3092

زما نصیب د لورۍ/شیبر/کاوون غر دی

شماره 3093

غازي پر لوړه غونډۍ کېږدئ

شماره 3094

یا مې په جګه غونډۍ کور وای

شماره 3095

ما ته دې لږې شپې بهانه کړې

شماره 3096

یار په دکن د سړي یار وي

شماره 3097

غماز په لوړه غونډۍ ناست دی

شماره 3098

جګ شوم د لوړې غونډۍ سر ته

شماره 3099

ځم به د لوړې غونډۍ سر ته

شماره 3100

کټ مې په لوړه غونډۍ کېږدئ

شماره 3101

په پسرلي غونډۍ ته خېژو

شماره 3102

سټو کنډوه جګه غره

شماره 3103

کە دیدن کړې تلوار پرې وکړه

شماره 3104

کلا دې لوړه تر برجو کړه

شماره 3105

کږې وږې وروځې دې غرونه

شماره 3106

د کلا سر کنډو کنډو دی

شماره 3107

د کامراني په کنډو اوړم

شماره 3108

خدایه کوټې یې کنډوالې کړې

شماره 3109

جانان د لمر سترګه راخیژي

شماره 3110

خبر يې بیا د اخیستو دی

شماره 3111

په کنډو ژر ژر پناه کېږه

شماره 3112

رب دې پر مخ ږیره ښکاره کړه

شماره 3113

خلکو نه پټ دیدن ته راشه

شماره 3114

پر کنډو اوړې، پنا کېږې

شماره 3115

پر کنډو اوړې، پنا کېږې

شماره 3116

پر کنډو راته مه درېږه

شماره 3117

زلفې يې ما دانه وانه کړې

شماره 3118

نارې وهم غږ راته نه کړې

شماره 3119

دومره خو ورپسې ولاړه

شماره 3120

پر کنډو ښه شوې راښکاره شوې

شماره 3121

په کنډو اوړي پناه کيږي

شماره 3122

وطن دې کندې کنډوالې دی

شماره 3123

زه تر هغې ومه ولاړه

شماره 3124

په کنډوګي مې سر ور هسک کړ

شماره 3125

په بر کنډو باندې را اوړه

شماره 3126

مخ دې سپوږمۍ تر غره راهسکه

شماره 3127

جانان دې بل وطن ته نه ځي

شماره 3128

غاښ دې کنډو، ږيره دې سپينه

شماره 3129

ستا یارانه د کاچل ټال دی

شماره 3130

ستا یارانه د شمکي ده

شماره 3131

ستا یارانه د شوې ټال دی

شماره 3132

توپک دې بیا په ولیو سپور کړ

شماره 3133

ژوندون مې ډېر ستړی ستومان دی

شماره 3134

ستا اشنايي د شګو ورخ دی

شماره 3135

جانان مې ونه د چینار ده

شماره 3136

چیناره سيوری دې خدای دروند کړه

شماره 3137

څنګه په سپينه سپوږمۍ راغی

شماره 3138

چینار به ولې هوده نه وي

شماره 3139

هلکه ځان ته غره نشې

شماره 3140

زمونږ د کلي دنګ چيناره

شماره 3141

له ما نه پاتې شوې وطنه

شماره 3142

چينار به ولې سر لوړ نه کا

شماره 3143

پېزوان په لوړه پوزه خوند کا

شماره 3144

که رښتیا په ما مَېن یې

شماره 3145

زړه مې په تا پسې کړيږي

شماره 3146

سر دې له هرې ونې لوړ دی

شماره 3147

زړه مې په تا پسې کړيږي

شماره 3148

سترګې مې ډېرې ولیدلې

شماره 3149

زما چينار چينار جانانه

شماره 3150

په ما دې لارې کوڅې بند کړې

شماره 3151

خدای به پخپله مازديګر کړي

شماره 3152

د کُرمې ځکه صفت کيږي

شماره 3153

سبا به لوړ چينار ته خېژم

شماره 3154

زما په تورو زلفو جنګ دی

شماره 3155

ته چې زمونږ کوڅې ته راشې

شماره 3156

جانانه ته مه خپه کېږه

شماره 3157

چينار به ګل څرنګه وکړي

شماره 3158

چيناره ګل دې په سر نشته

شماره 3159

یوه مې دا خبره واوره

شماره 3160

په تورو توتو مې مړه کړه

شماره 3161

د توتو پاڼې مې خوراک وای

شماره 3162

اشنا مې توت لاندې ويده و

شماره 3163

توتان پاخه شول توت خورکې

شماره 3164

لکه د توت د ونې پاڼې

شماره 3165

اس دې د توت لاندې قیضه کړه

شماره 3166

توتان پاخه، ګورګورې تورې

شماره 3167

په نيمه شپه دې بېرې راوړې

شماره 3168

توتان پاخه، لېونۍ لاړه

شماره 3169

اشنا مې نوی چيلم کښ دی

شماره 3170

بابا دې ما وژلی نه دی

شماره 3171

ستا په یارۍ کې داسې وچ شوم

شماره 3172

زما د یار سترګې د زرکې

شماره 3173

سترګې دې زرکې نه ښایسته وې

شماره 3174

د غره پر سر دې ځاله وکړه

شماره 3175

سترګې دې سرې لکه د زرکې

شماره 3176

پاس په کمره ولاړې زرکې

شماره 3177

له ښکې نه سم په چینه راشه

شماره 3178

لکه د زرکې سرې دې نوکې

شماره 3179

د غره په سر د زرکو سيل دی

شماره 3180

زما د یار سترګې د زرکې

شماره 3181

سترګې دې سرې لکه د زرکې

شماره 3182

کارغه د زرکې لایق نه دی

شماره 3183

د غره په سر ښکاري/هوسۍ نارې کړې

شماره 3184

توپک راواخله تازیان تو کړه

شماره 3185

د یار دیدن ما ته عنقا شو

شماره 3186

وطن لە مانه پاتې کيږي

شماره 3187

زړه مې مرغۍ شوه، په هوا شوه

شماره 3188

زړه مې د وینو چینې وکړې

شماره 3189

د شامتورې په شان تورې

شماره 3190

رب دې له لرې را روان کړه

شماره 3191

نور به خوږې مرکې بس کړو

شماره 3192

دا د مرغه وزر که زما وای

شماره 3193

په لرې ملک کې مسافره

شماره 3194

د لویو غرو کجیر یې مړ کړ

شماره 3195

چې بې همزولو دې کړم خدایه

شماره 3196

تر خیالور اشنا مې ځار کړې

شماره 3197

د ارسلا خان کجیرۍ لوڼه

شماره 3198

زلفې دې دام، خال دې دانه ده

شماره 3199

د سترګو ټول نظر په ما کړه

شماره 3200

و دې ويشتم، پورته دې نه کړم

شماره 3201

له ما نه پاتې شوې وطنه

شماره 3202

بس دی له باغه به نور ووځو

شماره 3203

زړه مې مرغۍ شوه په هوا شو

شماره 3204

پرون دې څومره دبدبه وه

شماره 3205

د تورو زلفو دام دې جوړ کړ

شماره 3206

د بخت منیر دا ښايسته څڼې

شماره 3207

د پېغلې خوله شینکی کارېز دی

شماره 3208

خدای مې دې ستا یاري نصیب کړي

شماره 3209

څلور مې وروڼه ژېړ ګلونه

شماره 3210

اختر پرون و، پرون تېر شو

شماره 3211

دا جینکۍ وړې کوترې

شماره 3212

دا سرې منګولې، نرۍ غاړه

شماره 3213

پېزوان يې بیا په شونډو سپور کړ

شماره 3214

په دېوال دوه کوترې ناستې

شماره 3215

زما خواري معلومه نشوه

شماره 3216

خدمت برباد، ګناه لازمه

شماره 3217

وار مې د تورو زلفو تېر شو

شماره 3218

زلفې مې مه لنډوه مورې

شماره 3219

سترګې په چل غړوه ياره

شماره 3220

تورو بڼو کې به دې یوسم

شماره 3221

کوتره باز وخوړه خدایه

شماره 3222

کاغذه والوزه، شاهین شه

شماره 3223

باز چې د غره په لور رالوزي

شماره 3224

صورت مې وچ لکه رباب دی

شماره 3225

سپوږمۍ د غره په څوکه راغله

شماره 3226

د باغ جوړه توتيان مې ورک دي

شماره 3227

د سترګو تور اشنا مې ورک دی

شماره 3228

اشنا مې لمر په غره راخيژي

شماره 3229

کوتره باز سره جوړيږي

شماره 3230

اشنا ټپوس، ناسته يې د باز کړه

شماره 3231

ټپوس د باز په نرخ خرڅيږي

شماره 3232

ما د بازونو ياري کړې

شماره 3233

ټپوس کوتره په خوله یووړه

شماره 3234

اول مې نه ژړل اوس ژاړم

شماره 3235

د شوخو سترګو نظربازه

شماره 3236

د زړه کترې مې درته درکړې

شماره 3237

دا زه چې ژېړ زبېښلی ګرځم

شماره 3238

اموخته باز مې رانه لاړو

شماره 3239

سترګې دې باز، زړه مې تومه ده

شماره 3240

زما د لیلا تندی پراخ دی

شماره 3241

بیا به د کلي منځ ته نه ځم

شماره 3242

د سترګو باز مې در ایله کړ

شماره 3243

د سترګو باز یې هوايي شو

شماره 3244

د زړه کترې به ترېنه ځار کړم

شماره 3245

د حُسن باز دې په غضب شو

شماره 3246

د بېلتانه د باز په پښو کې

شماره 3247

یار مې د باز په شانې راغی

شماره 3248

اصل نسب که په کار نه وای

شماره 3249

سترګو مې زړه ته نقصان پېښ کړ

شماره 3250

په ککرۍ مې وينې راغلې

شماره 3251

بیه د باز رانه پرې لاړه

شماره 3252

زړه مې هيلۍ په ډنډ کې ګرځي

شماره 3253

ساتلی باز مې را نه لاړو

شماره 3254

زړه مې د باز په شانې والوت

شماره 3255

له پاسه دوې کوترې راغلې

شماره 3256

یاره نصیب دې زورور دی

شماره 3257

په باغ کې مه وله کوترې

شماره 3258

اواز مې شته، جوړه مې نشته

شماره 3259

په لوړه مه ګرځه کوترې

شماره 3260

په بام دي شنې کوترې ناستې

شماره 3261

پاس په بام مه خېژه کوترې

شماره 3262

پاس په بلۍ کوترې راغلې

شماره 3263

اختر پرون و، پرون تېر شو

شماره 3264

د غنم لو خاونده ګډ کړې

شماره 3265

په پورې شا مې لالی لو کړي

شماره 3266

خلک په لومو مرغان نيسي

شماره 3267

که مې نصیب د بدو نه وای

شماره 3268

شاه له ګودره روانېږي

شماره 3269

د غره په سر لویه چینه ده

شماره 3270

په ما کانې د ققنس وشوې

شماره 3271

څوک مې له حاله خبر نه دي

شماره 3272

لکه مارغه دې ځاله پرېښوده

شماره 3273

له خپل قسمت نه به تېر نه شي

شماره 3274

د غره په سر د جانان کور دی

شماره 3275

په پښو چالاکه اوښه ګوډ شې

شماره 3276

نېلی یې سوم وهي، شڼېږي

شماره 3277

نېلی دې لنډ په کوڅه راغی

شماره 3278

اوس د هیچا د سیالۍ نه يم

شماره 3279

د غم جلو دې په لاس راکړ

شماره 3280

سړيه اسپه دې ړنده شه

شماره 3281

بېلتون په سپينه اسپه سپور و

شماره 3282

بېلتون په سپينه اسپه سپور دی

شماره 3283

اسپه دې زین کړه، روانېږې

شماره 3284

د محبوبې پېزوان جوړيږي

شماره 3285

مورې کوچیانو ته مې ورکړه

شماره 3286

کوچیانو کوچ وکړ کوچيږي

شماره 3287

د بهیره اوښه دې مړه شه

شماره 3288

بيا د اوښانو غاړې شوې جګې

شماره 3289

مورې کوچي ته مې ور نه کړې

شماره 3290

اوښان روان شول کډې کډې

شماره 3291

خدای دې زما کړه ښکلیه ګله

شماره 3292

راځه راځه زما جانانه

شماره 3293

نن مې د یار په لور مزل دی

شماره 3294

سبا به دا مهال سفر وي

شماره 3295

که مې له خدایه کمه نه وای

شماره 3296

د اندېښنو په نيلي سپور شوم

شماره 3297

يار په سپين اس سپور دی

شماره 3298

ځواني د زرو روپو اس دی

شماره 3299

زما زړګی د غم ډګر دی

شماره 3300

چې بې وفا اشنا خبريږي

شماره 3301

په نیمو شپو د سپو غپا شوه

شماره 3302

په مخ مې شین زړوکی خپور کړئ

شماره 3303

د قالدرې پيران راغونډ کړئ

شماره 3304

خیر به په کلي کې راټول کړم

شماره 3305

خدای دې له بامه را ایله کړه

شماره 3306

ته چې اوس ځې، په چا مې سپارې

شماره 3307

ياري د کور کلي مزه کړي

شماره 3308

د مینې یاره خپګان مه کړه

شماره 3309

په کړنجولي سپي راتېر شه

شماره 3310

دا ستا له خیره مې توبه ده

شماره 3311

کله یوه کړي کله بله

شماره 3312

مینې دې داسې لېونی کړم

شماره 3313

په دېوالو ختل مې زده کړل

شماره 3314

ته په کوڅه کې سپي نسکور کړې

شماره 3315

تر نيمې شپې پورې را نه غلې

شماره 3316

راپسې مه غپېږه سپيه

شماره 3317

کوکریه مه راته غپېږه

شماره 3318

راته په نیمه شپه را نه شې

شماره 3319

جینۍ پور به یې درنه غواړم

شماره 3320

بېګا دې ما سره وعده وه

شماره 3321

پرېږده چې سپي مې غوښې وخوري

شماره 3322

بې وخته مه ګرځه کوڅو کې

شماره 3323

ترپ له میدانه په کار نه دی

شماره 3324

کټ د بلۍ سیوري ته راوړه

شماره 3325

کټ د بلۍ سیوري ته راوړه

شماره 3326

نېستۍ کچکول په لاس کې راکړ

شماره 3327

تر دې خروړي سپي راتېر شه

شماره 3328

د غماز سپی به دې بیا وخوري

شماره 3329

لور يې زاړه سړي ته ورکړه

شماره 3330

چې علم کړې، عمل پرې نه کړې

شماره 3331

چې عاشقي يې کړې نه وي

شماره 3332

نېستي پېغور نه ده جانانه

شماره 3333

نن مې همزولې مېلمنې دي

شماره 3334

که چا بېلتون لیدلی نه وي

شماره 3335

چرګانو ځای په ځای نارې کړې

شماره 3336

ټيک يې په سرو شونډو مزه کړي

شماره 3337

ته له اشنا نه ښايسته يې

شماره 3338

د سبا چرګه اذان وکړه

شماره 3339

چې څه دې وکړل، توره شپه وه

شماره 3340

خواښې مې ښه ده، بده نه ده

شماره 3341

جانانه ځه ناوخته کيږي

شماره 3342

چرګه مرۍ کې د ناسور شه

شماره 3343

کومی دې وچ شه موذي چرګه

شماره 3344

اذان د چا چرګوړي وکړ

شماره 3345

په پلار مې بله جرګه وکړه

شماره 3346

چرګو نارې کړې، صبحدم شو

شماره 3347

د سهار چرګه پرې نارې کړه

شماره 3348

د سهار چرګه غاړې وخورې

شماره 3349

سپينه سينه ورته پرته يم

شماره 3350

یو وار سينه په سينه راشه

شماره 3351

د موزيګي مېړانه ګورئ

شماره 3352

د موزيګي غيرت ته ګورئ

شماره 3353

خوله د مُلا د لور خوږه وي

شماره 3354

د چهل ګزي بابا په خوا کې

شماره 3355

که څوک له ما سره سیالي کړي

شماره 3356

ګل د لیلا له خاورې یوسه

شماره 3357

باد د جنت/بهي پکې لګيږي

شماره 3358

زلميتوب عمر د خانۍ دی

شماره 3359

که به مې مړ په جنازه وړي

شماره 3360

طالبه زېری مې درباندې

شماره 3361

زما د مينې یار ملنګ شو

شماره 3362

چټې دېرې ته چيلم راوړه

شماره 3363

زما د یار حجرې ته ورشه

شماره 3364

د مخرورانو روغه وشه

شماره 3365

توره تیاره ده، راځه کور ته

شماره 3366

په انتظار به يې ستړې نه شم

شماره 3367

ستا د حجرې مجلس خوريږي

شماره 3368

حجرې نه ډز د ټوپک راغی

شماره 3369

خلک اختر ته خوشحاليږي

شماره 3370

چې ګجو خان د ملک پاچا و

شماره 3371

حجرې شوې ختمې بېټکي شول

شماره 3372

له حجرې ډز د ټوپک راغی

شماره 3373

حجره په نوم د ملک خان ده

شماره 3374

د کلي قام حجرو ته راغلم

شماره 3375

په تا د جونو محفل تود دی

شماره 3376

یا به پرې ما همزولې سيځي

شماره 3377

ستا د حجرې ياران میرات شه

شماره 3378

په حجرو ورک لالي ته وايه

شماره 3379

حجره د ټول کلي شریکه

شماره 3380

حجره د ټول کلي شريکه

شماره 3381

څوک به دې سپينه خولګۍ غلا کړي

شماره 3382

د حجرې ګوټ درباندې پرېوزه

شماره 3383

خولګۍ به خاورې درته درکړم

شماره 3384

په سينه يو لالی ځاييږي

شماره 3385

کتاب تمام، طالب روان شو

شماره 3386

په پښو چالاکه اوښه ګوډ شې

شماره 3387

د محبوبې پېزوان جوړيږي

شماره 3388

کډې ولاړې، کيږدۍ بار شوې

شماره 3389

د غره له سره مې صحي کړې

شماره 3390

عمر دې تېر په ایلبندو کړ

شماره 3391

د مازدیګر ژېړیه لمره

شماره 3392

د کېږدۍ خوا ته یې ولاړه

شماره 3393

مورې کوچيانو ته مې ورکړه

شماره 3394

کوچیانې بیا په کوچ رهي شوې

شماره 3395

جانان کوچی و، کوچی یې وکړ

شماره 3396

مورې کوچیانو ته مې ورکړه

شماره 3397

کوچیانو کوچ وکړ کوچيږي

شماره 3398

بيا د اوښانو غاړې شوې جګې

شماره 3399

مورې کوچي ته مې ور نه کړې

شماره 3400

اوښان روان شول کډې کډې

شماره 3401

اوښان روان شول کډې کډې

شماره 3402

خدايه کوچيان په کوچ روان کړې

شماره 3403

ما د کوچي له عمره ځار کړې

شماره 3404

ديدن پسې دې لېونی شوم

شماره 3405

د چيلم سر په بېړه ډک کړه

شماره 3406

اشنا مې کډې په غویو کړي

شماره 3407

خدایه کوټې یې کنډوالې کړې

شماره 3408

لوړې بنګلې دې کنډوالې شه

شماره 3409

لیلا کوچۍ ده، کوچ یې وکړ

شماره 3410

ياري دې نه ده منداړو دی

شماره 3411

کومی دې وچ شه موذي چرګه

شماره 3412

بېلتونه څنګه دې جلا کړو

شماره 3413

په سنګر بیا ټکونه وشول

شماره 3414

خوابدی مه شې زما یاره

شماره 3415

موزي د دربو چمچمار دی

شماره 3416

په هوا تلم، د جال بندۍ شوم

شماره 3417

په موزیګي مې پېرزو نه شې

شماره 3418

نيستي د خدای له لوري راغله

شماره 3419

ترپ له میدانه په کار نه دی

شماره 3420

ځوانانو ننګ راباندې وکړئ

شماره 3421

د دلالانو بچي مړه کړې

شماره 3422

خاونده بیا دې ماخوستن کړ

شماره 3423

د ناکامۍ شمال موزي دی

شماره 3424

د انارګل غوندې تنکۍ یې

شماره 3425

سېلابه اخوا دېخوا مه ځه

شماره 3426

د توتو پاڼې مې خوراک وای

شماره 3427

سبا ته بیا د جنګ وعده ده

شماره 3428

ښاغلی یو ځلې په ځای مري

شماره 3429

سترګې خو تا راکړې خدایه

شماره 3430

صورت مې وچ غمو زبېښلی

شماره 3431

قلمه مات شې بخت دې واوړه

شماره 3432

صورت مې ټول له زهرو ډک دی

شماره 3433

که مې نصیب د بدو نه وي

شماره 3434

که مې نصیب د بدو نه وي

شماره 3435

ګل مې له یاره سره ښایي

شماره 3436

نصیبه څه درسره وکړم

شماره 3437

هلکه خدای دې هلته مل شه

شماره 3438

په خُمارو خُمارو سترګو

شماره 3439

که مې دیدن کړې رارسېږه

شماره 3440

که یو موزی وای، ما به مړ کړی

شماره 3441

موزیګي کونډه درنه ښه یمه

شماره 3442

که موزيګی دې راته مړ کړ

شماره 3443

اتڼ مې تود کړ، زړه مې سوړ کړ

شماره 3444

موزي په مينه څه پوهيږي

شماره 3445

موزي د کټ د ختو نه دی

شماره 3446

ما به همدا موزي زړه کړي

شماره 3447

د کوټې تير راباندې پروت وای

شماره 3448

دا پورې غر راباندې پروت وای

شماره 3449

د موزيګي مېړانه ګورئ

شماره 3450

د موزيګي غيرت ته ګورئ

شماره 3451

تا پرې ګومان چې د موزي کړو

شماره 3452

په تول مې يو پاو زهر ورکړل

شماره 3453

چا را ته وېل موزيان تمام شول

شماره 3454

له موزيګي نه کونډه ښه يم

شماره 3455

توتان پاخه، ګورګورې تورې

شماره 3456

له موزيګي نه لنګه مه شې

شماره 3457

د موزيګي شلېدلیه کټه

شماره 3458

چې مې بې غوره یار خبريږي

شماره 3459

د رنجو ګوډی مې ساتلی

شماره 3460

د مېړنو خويندې به ژاړي

شماره 3461

له موزيګي نه ماشی ښه دی

شماره 3462

د موزيګي له زوره نه يم

شماره 3463

د موزيګي له زوره نه يم

شماره 3464

خاونده بیا دې ماخوستن کړو

شماره 3465

خوله مې د مفتو پيتي نه ده

شماره 3466

خوله دې د سپينو زرو جام دی

شماره 3467

خدایه موزیانو کې مرګ کډ کړې

شماره 3468

ځوانان په تورو سره ګډ شول

شماره 3469

راځه راځه کټ ته مې خېژه

شماره 3470

جانانه ژر په منډه راشه

شماره 3471

ستا په راتلو موزي قهريږي

شماره 3472

خدای دې خپه مه کړه جانانه

شماره 3473

راځه راځه په کټ راخېژه

شماره 3474

د یار لیدو ته هوسېږم

شماره 3475

که ستا د سترګو اشارت وي

شماره 3476

منګول امبور کړه، ما پرې نيسه