شاته
غزل
بې کوره شي چې څوک په بې درکو پسې ګرځي
بې کوره شي چې څوک په بې درکو پسې ګرځي
درانه خلق سپکېږي چې په سپکو پسې ګرځي
زما د قام د کومې بدبختۍ به درته وایمه
چې څوک رازلمی کیږي په ټوپکو پسې ګرځي
د زرکو د کونترو ښکار د نورو مشغله شوه
زما د غرونو باز په توت خوروکو پسې ګرځي
بیا څوک د پښتنو د اتفاق سندرې وایي
دیوان یې د خوشحال په لاس خټکو پسې ګرځي
صلاح کوي جرګه کوي غونډېږي تندرونه
څوک جالې جوړوي ځان له په ډکو پسې ګړځي
د هغه غرسنۍ غړۍ مې هغسې په زړه ده
له هغسې مې فکر په کنجکو پسې ګرځي
د ښکلو په سینو کښې بې غرضه زړونه ګوري
صابر بلا وهلی دی په ورکو پسې ګرځي