شاته
غزل
غزل مې داسې پیمانې له راوړه
غزل
مې داسې پیمانې له راوړه
چې یو
زاهد مې میخانې له راوړه
ګوره
راګوره زړه مې سترګو کې دی
هغه
ګلاب مې دریڅې له راوړه
د
حسن تاو یې د عرق چینه کړم
مقام
ته ګوره! لمر یې شپې له راوړه
عشق
یو یعقوب د چا دیدن ته لېږي
ګل یې
د ګل و تماشې له راوړه
د
سرو غرمو هوا اخیستی سړی
د سیوري
شوق د چا سایې له راوړه
تر
جفا پس دا یو نظر د مینې
دا یو
څراغ یې هدیرې له راوړه
هر
چا به ستا په اړه وپوښتلم
ما
به نګهت استعارې له راوړه
د
ژوند پر لار مې دروند خصلت دلګیره
دا
مې د زوړ وجود تکیې له راوړه