شاته
غزل
دا څه اور دی نه پوهيږم چې په زړه زما بليږي
دا
څه اور دی نه پوهيږم چې په زړه زما بليږي
دا سيلاب له کومه راغی چې تر سترګو مې
چليږي
نن
زما د زړه په ښار کې نارې دي نه پوهيږم
چې مې روح له تنه درومي که آشنا له ما
بيليږي
څه
پوښتنه کړې له ما نه چې د زړه احوال دې څه دی
په مثال لکه ماهي دی چې په تېلو کې تليږي
د
ښه مخ صفت یې هيچا لکه حق دی ادا نه کړ
واصفان یې همه واړه د هلک غوندې لليږي
ځکه
هسې رنګ بې قدره صبا ور په ور جاروزي
چې په کوی د دلبر راشي ترې ګزر کاندې
تيریږي
فريادونه
کړه بلبلې! وينې ژاړه څو په تا شي
د آهاړ سيلۍ راغلې د ګل پاڼې به تليږي
دا
آسمان چې په تندي د پاسه ګرځي لکه ژرنده
د دانو په ځای سرونه شپه او ورځ پکې
دليږي
نه
يواځې زه او ته د جدایۍ په تيغ زخمي يو
په هر لور عبدالقادره! پرهارژلی دی
ګليږي
د غم شپه دې په ما بدله شوه عبد القادره!
چې جبين یې لکه نمر تر تور ور بل درته ځليږي