شاته
غزل
نمر سپوږمۍ مزکه آسمان
نمر
سپوږمۍ مزکه آسمان
ځای په ځای په ځان حيران
اوبه
سر وهي په کاڼو
شپه او ورځ کاندي افغان
لړمون
سوی د آتش دی
باد هم ګرځي سرګردان
چې نشان یې مونده نه شي
څوک به مومي بې نشان