شاته
غزل
ډېر مې ځان دی په دا صبر ستړی کړی
ډېر مې ځان دی په دا صبر ستړی کړی
باري نه شم ستا له مخه نظر ژغړی
ته يې ستړی د حیا په کوز کاته کړې
نه شوم زه درته په شوخو کتو ستړی
شرموي مې شوخې سترګې تر تا پورې
چې و مخ ته دې نظر کړم سپړی سپړی
په ژوندون دې هسې واېستم له یاده
لکه هېر کا څوک د سلو کالو مړی
ستا د شونډو په رموز هسې پوهېږم
چې ګڼې مې د سرو وینو پوروړی
چې له تا زهد و پرهېز ته لېچې غړي
هغه غړي په معنی د شګو پړی
هر مذهب راته روا د عشق هوی کړ
ګوتې اچوي هر څيز ته اوبو وړی
چې جفا په وفا نیسې د خوبانو
د حمید په څېر نېک نیت دی کوم وګړی
د حمید شوخو کتو به علاج بیاموند
که يې یار د چا په څېر نه وای ښه زړی