شاته
غزل
څه ناڅا په بخت مدد شو چې يې را کړې
څه ناڅا په بخت مدد شو چې يې را کړې
په پالنګ را سره ناست مهر، خندا کړې
په ورو ورو د خاطر حال وايې و ما ته
خپل مطلب راته عيان په ښه ادا کړې
په قلقل د صراحۍ مستان ښادي کا
مهجورانو لکه شمع تل ژړا کړې
په دوران د لاله لبو ګلرخانو
ساقي! عامه به په دست شهر مينا کړې
راشه ځه چې د مغان په ميخانه شو
شيخه! څه لافې د زهدو د تقوی کړې
چې ماڼې را سره کړې رقيب خندا کا
په خندا يې په خوله خاوره د بيديا کړې
په وصال يې هيڅ شاکر نه وې صديقه
ښه چې اوس يې په هجران ډېره ژړا کړې