شاته
غزل
ټول دې مه شه په زرګونو زر وسیم
ټول دې مه شه په زرګونو زر وسیم
چې ته یو کیکوړی خورې پکې یا نیم
تش په توره، لکه مار په پردو زرو
پېچ و تاب خورې نر ناحق شوم ولئیم
د هغه لستوڼي لاس ید بیضا وي
چې پرې وچې کاندي اوښې د یتیم
دوست په دوست د دې دنیا که هسې چارې
چې يې نه کا هیڅ غلیم په بل غلیم
تر ناداره درانده سړی حریص وي
اور د خس په قدر زور کاله قدیم
تر ګدایه سر درد د بادشاه ډېر وي
هغه غم کا د ګلیم، دا د اقلیم
نس په بدو درته پند کا، زه په نېکو
د قارون په نغوته ځي که د کلیم
وړاندې ستا رضا نېکي کړې که بدي کړې
دغه لاره ده د جنت، دا د جحیم
چې غونچه يې د حمید د خاطر وا کړه
پرې له کومه لوریه والوت دا نسیم