محمود دلګیر | شعرونه | سوما

محمود دلګیر

څوارلسمه پېړۍ

ټول الف ب ت ټ ث ج څ چ ح خ د ذ ډ ړ ژ ږ س ش ښ ص ض ط ظ ع غ ف ق ک ګ ل م ن ڼ و ه ی ي ې ئ ۍ ر پ ځ ز

#1 دا دې اعزاز دی چې یې موږ له لطافته لرو

#2 د زنګي خال رڼا یې وینم مګر تن نه لري

#3 هر محفل د تغزل کې غزاله وم

#4 ستا د فطرت د محبت وه پکې خپوره رڼا

#5 ذوق ته مو، د خپلې مینې جام راواړوه

#6 چې د ژوند شته نو د هر څه انتها شته

#7 د وصال لوظ دې لوی د سکینه شي

#8 د شهرنو د زېب زوال دی حسن دارې لاړې

#9 لاړې اخر هم د نسترن لاندې ویده شولې

#10 مخ په هجر چې مې ستا فطرت کې تګ دی

#11 روغ، بیمار لفظونه په شربت د صراحیو دي

#12 زما رونق به د وخت سترګو کې جلوې شي اخر

#13 پورته شي شاعر د زړه کعبې ته، جمالي کوي

#14 د هجر شوق په سر اخیستی دېوانه شو ژوندون

#15 له دریاب مه پوښتئ دا کس په کرانه کې ورک دی

#16 ختمې چې مو شمعې د خمار شي له محفله ځو

#17 دا افشا افشا ډيوې خلک دروغ دي

#18 لکه مار په څخېدو درنه عرق ځي

#19 عمر ځي خو په وسعت مې ارتقا ږدي

#20 مګر چا ته به سازېږي د چا تخت دی